Szafir
Szafir to odmiana korundu, tlenku glinu, ceniona w jubilerstwie za swoje intensywne, niebieskie zabarwienie, choć występuje także w innych kolorach.
Opis
## Charakterystyka Szafir jest odmianą korundu (tlenku glinu), charakteryzującą się wysoką twardością i szklistym połyskiem. Typowy okaz szafiru to zazwyczaj niebieski kryształ, często o pokroju słupkowym lub beczułkowatym, z widocznymi strefami wzrostu. Barwa niebieska wynika z obecności śladowych ilości żelaza i tytanu w strukturze krystalicznej. Okazy jubilerskie są zazwyczaj przezroczyste, natomiast w kolekcjach spotyka się również okazy nieprzezroczyste lub przeświecające. ## Właściwości fizyczne Szafir charakteryzuje się twardością 9 w skali Mohsa, co czyni go jednym z najtwardszych minerałów, ustępującym jedynie diamentowi. Posiada szklisty połysk, a jego gęstość wynosi około 3.95-4.03 g/cm³. Jest przezroczysty do przeświecającego, a przełam ma muszlowy do nierównego. Nie wykazuje łupliwości, choć może występować parting. ## Barwy i odmiany Najbardziej znane są szafiry niebieskie, ale minerał ten występuje w szerokiej gamie kolorów, takich jak różowy, żółty, zielony, fioletowy, pomarańczowy, a nawet czarny. Wszystkie odmiany korundu inne niż czerwone (rubin) są nazywane szafirami. Szczególnie cenioną odmianą jest szafir padparadża, o rzadkiej barwie pomarańczowo-różowej. Istnieją również szafiry gwiaździste, które wykazują asteryzm – efekt świetlny w postaci sześcioramiennej gwiazdy, spowodowany obecnością rutylu. ## Historia i nazwa Nazwa "szafir" pochodzi od greckiego słowa "sappheiros", oznaczającego "niebieski kamień". Minerał ten był znany i ceniony już w starożytności, a jego historia jest ściśle związana z kulturami Bliskiego Wschodu i Azji. Szafiry były używane jako ozdoby, talizmany oraz w insygniach władzy. Wiele legend i wierzeń przypisywało szafirom magiczne właściwości, takie jak ochrona przed złem czy przynoszenie mądrości. ## Zastosowania Głównym zastosowaniem szafiru jest jubilerstwo, gdzie jest ceniony jako kamień szlachetny do wyrobu biżuterii. Ze względu na swoją twardość, szafir syntetyczny znajduje zastosowanie w przemyśle, między innymi do produkcji odpornych na zarysowania szkieł zegarkowych, elementów optycznych, a także w elektronice jako podłoża dla półprzewodników.
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Szafir można rozpoznać po jego wysokiej twardości (rysuje większość minerałów z wyjątkiem diamentu), szklistym połysku oraz charakterystycznym zabarwieniu. Często wykazuje pleochroizm, czyli zmianę barwy w zależności od kąta patrzenia. Występowanie w postaci sześciobocznych słupów jest również cechą diagnostyczną. ## Odróżnianie od podobnych Szafir może być mylony z innymi niebieskimi minerałami, takimi jak tanzanit, spinel, benitoit czy kyanit. Od tanzanitu odróżnia go wyższa twardość i brak wyraźnej łupliwości. Spinel ma inną strukturę krystaliczną (regularną) i zazwyczaj nie wykazuje pleochroizmu. Kyanit ma niższą twardość i wyraźną łupliwość. ## Formy kryształów Szafir krystalizuje w układzie trygonalnym, tworząc najczęściej sześcioboczne słupy, często zakończone piramidami. Agregaty bywają ziarniste lub masywne. Występują również kryształy o pokroju beczułkowatym.
Środowisko geologiczne
## Geneza Szafir powstaje w skałach magmowych, takich jak pegmatyty i bazalty, oraz w skałach metamorficznych, takich jak marmury i gnejsy. Może również występować w aluwialnych złożach wtórnych, gdzie jest wydobywany z osadów rzecznych. ## Asocjacje mineralne Szafir często współwystępuje z innymi minerałami, takimi jak granaty, spinele, cyrkony, rutyl, muskowit, biotyt oraz skalenie. ## Lokalizacje Najważniejsze złoża szafirów znajdują się na Sri Lance, w Birmie (Mjanmie), Tajlandii, Australii, Madagaskarze, Tanzanii, Stanach Zjednoczonych (Montana) oraz w Kaszmirze (Indie), skąd pochodzą jedne z najbardziej cenionych, aksamitnie niebieskich szafirów.
Rzadkość
Niezbyt pospolity
Sklep › Szafir
