SKU: P_26-6_20
Niezwykle filigranowy okaz gipsu. Składa się z centralnego, słupkowego kryształu stanowiącego pionową oś, z której pod różnymi kątami wyrastają mniejsze, przezroczyste kryształy halitu. Główne cechy: współwystępowanie halitu i gipsu; kontrast pomiędzy pomarańczowo-brązowym gipsem a bezbarwnym halitem. Stan zachowania: Okaz jest bardzo delikatny, co widać po sypkich osadach na gipsie i subtelnej strukturze halitu, jednak nie widać na nim wyraźnych uszkodzeń mechanicznych.
Cena: 39 PLN
Dostępność: Dostępny
Lokalizacja: Solno mine, Inowrocław, Inowrocław County, Kuyavian-Pomeranian Voivodeship, Poland
Rozmiar: 16 x 8 x 28 mm
Waga: 1.8 g
Wzór chemiczny: CaSO₄·2H₂O
Układ krystalograficzny: Monoclinic
Twardość (Mohs): 2.0
Charakterystyka Gips jest minerałem pospolitym, występującym w wielu środowiskach geologicznych. Typowe okazy gipsu charakteryzują się zmiennym wyglądem, od przezroczystych, tabliczkowych kryształów po zbite, ziarniste masy. Często tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym, słupkowym lub igiełkowym. Agregaty bywają zbite, ziarniste, włókniste, blaszkowe, a także rozetowe, znane jako "róże pustyni". Właściwości fizyczne Gips charakteryzuje się niską twardością, wynoszącą 2 w skali Mohsa, co oznacza, że można go zarysować paznokciem. Posiada doskonałą łupliwość w jednym kierunku, co pozwala na łatwe rozdzielanie na cienkie blaszki. Połysk gipsu jest zazwyczaj szklisty, perłowy na powierzchniach łupliwości, a także jedwabisty w przypadku odmian włóknistych. Gęstość wynosi 2.312 g/cm³. Barwy i odmiany Gips występuje w wielu barwach, od bezbarwnego i białego, przez żółty, różowy, szary, aż po brązowy. Barwa często zależy od domieszek. Bezbarwna, przezroczysta odmiana gipsu jest znana jako selenit. Odmiana włóknista, o jedwabistym połysku, to satynowy szpat. Agregaty rozetowe, powstające w piaskach pustynnych, nazywane są "różami pustyni". Historia i nazwa Nazwa "gips" pochodzi od greckiego słowa "gypsos", oznaczającego tynk lub kredę, co nawiązuje do jego zastosowania jako spoiwa budowlanego. Minerał ten był znany i wykorzystywany już w starożytności, a jego właściwości były opisywane przez Teofrasta i Pliniusza Starszego. Zastosowania Gips ma szerokie zastosowanie w przemyśle budowlanym do produkcji tynków, płyt gipsowo-kartonowych oraz cementu. Jest również wykorzystywany w rolnictwie jako nawóz, w medycynie do unieruchamiania złamań, a także w sztuce do tworzenia rzeźb i odlewów. Przezroczyste odmiany gipsu, takie jak selenit, są cenione w kolekcjonerstwie i jubilerstwie.
Rozpoznawanie Gips można rozpoznać po niskiej twardości (2 w skali Mohsa), możliwości zarysowania paznokciem oraz doskonałej łupliwości w jednym kierunku, co pozwala na rozdzielenie na cienkie, elastyczne blaszki. Charakterystyczna jest również biała rysa. Przezroczyste odmiany, takie jak selenit, są łatwo rozpoznawalne po swojej klarowności i pokroju kryształów. Odróżnianie od podobnych Gips może być mylony z kalcytem, jednak kalcyt jest twardszy (3 w skali Mohsa) i reaguje z kwasem solnym, czego gips nie robi. Baryt również może być podobny, ale jest znacznie cięższy i ma inną łupliwość. Włókniste odmiany gipsu (satynowy szpat) mogą być mylone z azbestem, jednak gips jest znacznie bardziej miękki i nie ma włókien tak elastycznych i trwałych jak azbest. Formy kryształów Gips tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym, słupkowym lub igiełkowym. Często występują zbliźniaczenia, zwłaszcza bliźniaki "jaskółczy ogon". Agregaty bywają zbite, ziarniste, włókniste (satynowy szpat), blaszkowe, a także rozetowe (róże pustyni).
Geneza Gips powstaje głównie w środowiskach ewaporatowych, czyli w wyniku odparowania słonych wód morskich lub jeziornych. Tworzy się również w strefach utleniania złóż siarczkowych, jako produkt wietrzenia. Może występować w skałach osadowych, takich jak wapienie, margle i iłowce. Asocjacje mineralne Gips często współwystępuje z innymi minerałami ewaporatowymi, takimi jak halit (sól kamienna), anhydryt, kalcyt, dolomit, a także z siarką rodzimą. Lokalizacje Znaczące złoża gipsu występują na całym świecie. Do ważnych lokalizacji należą: Hiszpania (szczególnie słynne kryształy selenitu z Naica w Meksyku, choć to nie Hiszpania), USA (np. Park Narodowy White Sands w Nowym Meksyku), Włochy, Niemcy, Polska (np. Niecka Nidziańska) i Rosja.
Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy gipsu to te o dobrze wykształconych, przezroczystych kryształach, zwłaszcza odmiany selenitowe. Ważna jest również wielkość kryształów, ich klarowność, brak uszkodzeń mechanicznych oraz atrakcyjny pokrój. "Róże pustyni" są cenione za swoją unikalną formę. Okazy z rzadkimi inkluzjami lub nietypowymi barwami również mogą być poszukiwane. Popularne stanowiska Do najbardziej znanych stanowisk, z których pochodzą cenione okazy, należą jaskinie Naica w Meksyku, słynące z gigantycznych kryształów selenitu. Inne ważne lokalizacje to obszary pustynne, gdzie powstają "róże pustyni", a także złoża w Hiszpanii i USA.