Zielony turmalin z przezroczystym kwarcem z Afganistanu

Charakterystyka Turmalin to nazwa grupy minerałów należących do krzemianów, które charakteryzują się złożonym składem chemicznym, zawierającym bor i glin, a także zmienne ilości innych pierwiastków, takich jak żelazo, magnez, sód, lit czy potas. Typowe okazy turmalinu przyjmują postać wydłużonych, słupkowych kryształów o trójkątnym lub sześciokątnym przekroju, często z wyraźnym prążkowaniem równoległym do osi długiej. Kryształy mogą być zakończone piramidalnie lub płasko, a ich powierzchnia bywa błyszcząca. Turmaliny występują również w formie agregatów promienistych, zbitych lub ziarnistych. Właściwości fizyczne Twardość turmalinu w skali Mohsa wynosi 7-7.5, co czyni go minerałem stosunkowo odpornym na zarysowania. Posiada szklisty połysk, choć odmiany bogate w żelazo mogą wykazywać połysk submetaliczny. Jest przezroczysty do nieprzezroczystego, w zależności od odmiany i grubości kryształu. Gęstość turmalinu waha się od 3.02 do 3.26 g/cm³, co jest wartością umiarkowaną. Minerał ten nie wykazuje wyraźnej łupliwości, a jego przełam jest muszlowy do nierównego. Barwy i odmiany Turmalin jest znany z niezwykłej różnorodności barw, co wynika z obecności różnych pierwiastków w jego strukturze. Może występować w odcieniach czerni (szorl), brązu (drawit), różu (rubelit), czerwieni, zieleni (werdelit), błękitu (indigolit), żółci, a nawet być bezbarwny (achroit). Często spotyka się kryształy dwu- lub wielobarwne, gdzie różne strefy koloru występują wzdłuż lub w poprzek kryształu. Odmiany takie jak arbuzowy turmalin, z różowym rdzeniem i zieloną otoczką, są szczególnie cenione. Inne znane odmiany to elbait (litowy turmalin, obejmujący wiele barwnych odmian) i uvit (wapniowo-magnezowy turmalin). Historia i nazwa Nazwa "turmalin" pochodzi od syngaleskiego słowa "turamali", oznaczającego "kamień o mieszanych kolorach" lub "kamień, który przyciąga popiół". Nazwa ta odnosi się do piroelektrycznych właściwości minerału, który po podgrzaniu lub pocieraniu elektryzuje się i przyciąga drobne cząsteczki. Turmaliny były znane w Europie już w XVIII wieku, sprowadzane z Cejlonu (obecnie Sri Lanka). Wcześniej często mylono je z innymi kamieniami szlachetnymi, takimi jak rubiny czy szmaragdy. Zastosowania Turmalin jest cenionym kamieniem szlachetnym, wykorzystywanym w jubilerstwie do wyrobu biżuterii. Ze względu na jego piro- i piezoelektryczne właściwości, niektóre odmiany znajdują zastosowanie w przemyśle elektronicznym, na przykład w przetwornikach ciśnienia. Czarne turmaliny (szorle) są czasami używane jako kamienie ozdobne lub do celów kolekcjonerskich.

Cechy diagnostyczne

Rozpoznawanie Turmalin można rozpoznać po charakterystycznym słupkowym pokroju kryształów z wyraźnym prążkowaniem równoległym do osi długiej. Często występuje w formie trójkątnych lub sześciokątnych przekrojów poprzecznych. Różnorodność barw, często występujących w jednym krysztale, jest również cechą diagnostyczną. Twardość 7-7.5 w skali Mohsa pozwala odróżnić go od wielu podobnych minerałów. Odróżnianie od podobnych Turmalin bywa mylony z innymi minerałami o podobnym pokroju, takimi jak amfibole (np. hornblenda) czy pirokseny. Od amfiboli odróżnia go brak wyraźnej łupliwości oraz trójkątny przekrój poprzeczny (amfibole mają przekrój rombowy). Od piroksenów różni się twardością i układem krystalograficznym. W przypadku barwnych odmian, turmalin może być mylony z berylem (szmaragdem, akwamarynem), topazem czy granatem, jednak różnice w twardości, gęstości i układzie krystalograficznym pozwalają na ich rozróżnienie. Formy kryształów Turmalin najczęściej występuje w postaci wydłużonych, słupkowych kryształów, które mogą być cienkie i igiełkowe lub grube i pryzmatyczne. Kryształy często mają charakterystyczne, głębokie prążkowanie na ścianach bocznych. Zakończenia kryształów są zazwyczaj złożone, często piramidalne lub z kombinacją ścian. Turmalin tworzy również agregaty promieniste, zbite, ziarniste, a także wrostki w innych minerałach, takich jak kwarc.

Środowisko powstawania

Geneza Turmalin powstaje głównie w skałach magmowych, zwłaszcza w granitach, pegmatytach i aplitytach, gdzie krystalizuje z hydrotermalnych roztworów bogatych w bor. Występuje również w skałach metamorficznych, takich jak łupki krystaliczne i gnejsy, gdzie tworzy się w wyniku metasomatozy lub regionalnego metamorfizmu. Może być również obecny w żyłach kwarcowych i w skałach osadowych, jako minerał detrytyczny, odporny na wietrzenie. Asocjacje mineralne Turmalin często współwystępuje z kwarcem, skaleniem (ortoklazem, albit), muskowitem, biotytem, granatem, topazem, berylem, kasyterytem, apatytem i fluorytem. W pegmatytach może tworzyć asocjacje z lepidolitem i spodumenem. Lokalizacje Znane z bogatych złóż turmalinu są Brazylia (Minas Gerais, Bahia), gdzie występują piękne, wielobarwne kryształy, w tym słynne turmaliny Paraíba. Inne ważne lokalizacje to Afganistan (Nuristan), Pakistan (Gilgit-Baltistan), Stany Zjednoczone (Kalifornia, Maine), Madagaskar, Sri Lanka, Rosja (Ural), Mozambik i Nigeria. W Europie turmaliny występują m.in. we Włoszech (Elba) i w Czechach.

Dla kolekcjonera

Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy turmalinu to te o intensywnych, czystych barwach, dobrej przezroczystości i wyraźnym wykształceniu kryształów. Kryształy o dużych rozmiarach, bez widocznych inkluzji i pęknięć, są szczególnie poszukiwane. Okazy dwu- lub wielobarwne, a także te z rzadkimi odmianami kolorystycznymi (np. turmalin Paraíba), osiągają najwyższe ceny. Ważna jest również estetyka okazu, w tym jego forma i sposób osadzenia w matrycy. Popularne stanowiska Najbardziej cenione okazy turmalinu pochodzą z Brazylii, zwłaszcza ze stanów Minas Gerais i Paraíba. Inne popularne miejsca to Afganistan i Pakistan, znane z pięknych, przezroczystych kryształów, często w odcieniach zieleni i różu. Stany Zjednoczone (Kalifornia i Maine) również dostarczają wysokiej jakości turmalinów, szczególnie różowych i zielonych. Madagaskar jest źródłem różnorodnych odmian, w tym turmalinów o intensywnych barwach.