Żółta siarka z celestynem z Kopalni Machów

Charakterystyka Celestyn jest minerałem należącym do grupy siarczanów, którego głównym składnikiem jest siarczan strontu. Zazwyczaj tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym lub słupkowym, często występujące w szczotkach lub geodach. Kolor celestynu jest najczęściej niebieski, od jasnego błękitu po intensywny, choć spotyka się również okazy bezbarwne, białe, czerwonobrązowe, zielonkawe lub szare. Kryształy celestynu charakteryzują się szklistym połyskiem i często są przezroczyste lub przeświecające. Właściwości fizyczne Twardość celestynu w skali Mohsa wynosi 3-3.5, co czyni go minerałem stosunkowo miękkim. Posiada doskonałą łupliwość w jednym kierunku ({001}) oraz dobrą w innym ({210}). Gęstość właściwa celestynu to 3.96 g/cm³. Minerał ten wykazuje białą rysę. Barwy i odmiany Najbardziej pożądane okazy celestynu mają intensywnie błękitną barwę, która jest często związana z obecnością śladowych ilości złota. Poza niebieskimi, występują również celestyny bezbarwne, białe, szare, zielonkawe, a nawet czerwonobrązowe. Barwa w świetle przechodzącym jest zazwyczaj bezbarwna lub lekko zabarwiona. Historia i nazwa Nazwa celestyn pochodzi od łacińskiego słowa "caelestis", oznaczającego "niebiański", co odnosi się do często spotykanej błękitnej barwy tego minerału. Minerał został opisany w 1791 roku. Zastosowania Celestyn jest głównym źródłem strontu, który wykorzystywany jest w przemyśle do produkcji fajerwerków (nadaje im czerwoną barwę), w przemyśle ceramicznym i szklarskim, a także w medycynie. Kryształy celestynu, zwłaszcza te o intensywnym błękicie i dobrej przezroczystości, są cenione przez kolekcjonerów minerałów.

Cechy diagnostyczne

Rozpoznawanie Celestyn można rozpoznać po charakterystycznej błękitnej barwie, szklistym połysku oraz stosunkowo niskiej twardości (3-3.5 w skali Mohsa). Często występuje w postaci dobrze wykształconych kryształów o pokroju tabliczkowym lub słupkowym, tworzących szczotki lub geody. Odróżnianie od podobnych Celestyn może być mylony z barytem, który również jest siarczanem i ma podobne właściwości fizyczne oraz pokrój kryształów. Baryt jest jednak cięższy (gęstość barytu to około 4.5 g/cm³ w porównaniu do 3.96 g/cm³ celestynu) i zazwyczaj nie wykazuje tak intensywnej błękitnej barwy. Innym minerałem, z którym celestyn bywa mylony, jest fluoryt, jednak fluoryt jest twardszy (4 w skali Mohsa) i ma inną łupliwość. Formy kryształów Celestyn najczęściej tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym, słupkowym lub izometrycznym. Często występują one w postaci promienistych lub włóknistych agregatów, a także w formie naskorupień i konkrecji. W geodach celestyn tworzy piękne szczotki kryształów.

Środowisko powstawania

Geneza Celestyn powstaje głównie w skałach osadowych, zwłaszcza w wapieniach, dolomitach i marglach, gdzie krystalizuje z roztworów hydrotermalnych lub w wyniku procesów diagenetycznych. Często występuje w geodach i szczelinach skalnych. Może również tworzyć się w złożach ewaporatowych. Asocjacje mineralne Celestyn często współwystępuje z innymi minerałami, takimi jak kalcyt, gips, anhydryt, baryt, fluoryt, siarka rodzima oraz różnego rodzaju minerały ilaste. Lokalizacje Znane z pięknych okazów celestynu są Madagaskar (zwłaszcza rejon Sakoany, gdzie występują duże, intensywnie błękitne kryształy), Stany Zjednoczone (Ohio, Michigan, Teksas), Meksyk (Durango), Wielka Brytania (Bristol), Włochy (Sycylia) oraz Polska (okolice Tarnobrzega).

Dla kolekcjonera

Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy celestynu to te o intensywnej, jednolitej błękitnej barwie, wysokiej przezroczystości i dobrze wykształconych, dużych kryształach. Ważna jest również estetyka agregatów kryształów, ich ułożenie na matrycy oraz brak uszkodzeń mechanicznych. Popularne stanowiska Najbardziej poszukiwane przez kolekcjonerów okazy pochodzą z Madagaskaru, zwłaszcza z rejonu Sakoany, gdzie znajdują się geody z dużymi, błękitnymi kryształami. Inne cenione lokalizacje to Ohio w USA oraz Meksyk.