Białe kryształy dolomitu na fluorycie z Moscona Mine

Charakterystyka Dolomit jest minerałem węglanowym o składzie CaMg(CO₃)₂. Występuje zazwyczaj w postaci romboedrycznych kryształów, często o zakrzywionych ścianach, co nadaje im charakterystyczny siodełkowy wygląd. Może tworzyć również zbite, ziarniste lub masywne agregaty. Jego barwa jest zmienna, od bezbarwnej, białej, szarej, przez różowawą, aż po brązowawą. Rzadziej spotyka się odmiany zielone. Właściwości fizyczne Twardość dolomitu w skali Mohsa wynosi 3.5-4. Posiada szklisty połysk, a jego rysa jest biała. Jest przezroczysty do przeświecającego. Gęstość właściwa dolomitu to około 2.84 g/cm³. Barwy i odmiany Dolomit występuje w szerokiej gamie barw, najczęściej bezbarwnej, białej, szarej, różowawej lub brązowawej. Rzadko spotyka się okazy o zabarwieniu zielonym. Barwa w świetle przechodzącym jest bezbarwna. Historia i nazwa Minerał został opisany w 1791 roku. Nazwa pochodzi od francuskiego geologa Déodata Grateta de Dolomieu, który jako pierwszy badał skały dolomitowe w Alpach. Zastosowania Dolomit znajduje szerokie zastosowanie w przemyśle. Jest wykorzystywany jako surowiec do produkcji cementu, materiałów ogniotrwałych, nawozów sztucznych oraz jako kamień budowlany i dekoracyjny. Ma również znaczenie w hutnictwie jako topnik.

Cechy diagnostyczne

Rozpoznawanie Dolomit można rozpoznać po charakterystycznym romboedrycznym pokroju kryształów, często z zakrzywionymi ścianami. Reaguje z rozcieńczonym kwasem solnym, ale wolniej niż kalcyt, zwłaszcza w postaci zbitej. Twardość 3.5-4 w skali Mohsa jest również cechą diagnostyczną. Odróżnianie od podobnych Dolomit jest często mylony z kalcytem. Główną różnicą jest reakcja na kwas solny - kalcyt burzy silnie z zimnym kwasem, natomiast dolomit reaguje słabiej, często dopiero po sproszkowaniu lub podgrzaniu. Kryształy dolomitu często mają zakrzywione ściany, co jest rzadkością u kalcytu. Różni się także składem chemicznym, zawierając magnez. Formy kryształów Dolomit najczęściej tworzy romboedryczne kryształy, często o charakterystycznie zakrzywionych ścianach. Może występować również w postaci ziarnistych, zbitych lub masywnych agregatów, a także jako naloty i inkrustacje.

Środowisko powstawania

Geneza Dolomit powstaje w różnych środowiskach geologicznych. Najczęściej tworzy się w wyniku metasomatycznej zamiany kalcytu w skałach węglanowych (wapieniach) pod wpływem roztworów bogatych w magnez. Może również krystalizować bezpośrednio z roztworów hydrotermalnych oraz w środowiskach ewaporatowych i osadowych, zwłaszcza w lagunach i płytkich morzach. Asocjacje mineralne Dolomit często współwystępuje z innymi minerałami węglanowymi, takimi jak kalcyt, magnezyt, ankeryt. Może być również znajdowany w towarzystwie kwarcu, pirytu, chalkopirytu i innych minerałów kruszcowych w żyłach hydrotermalnych. Lokalizacje Znaczące złoża dolomitu występują na całym świecie. W Europie są to Alpy (Włochy, Austria), gdzie skały dolomitowe tworzą rozległe masywy. Inne ważne lokalizacje to Stany Zjednoczone (np. Ohio, Illinois), Kanada, Brazylia, Meksyk, Hiszpania oraz Polska (Góry Świętokrzyskie, Śląsk).

Dla kolekcjonera

Kryteria jakości Cenione okazy dolomitu to te z dobrze wykształconymi, dużymi i estetycznymi kryształami, zwłaszcza o rzadkich barwach lub ciekawych formach (np. kryształy siodełkowe). Przezroczystość i brak uszkodzeń mechanicznych również podnoszą wartość okazu. Agregaty krystaliczne o interesującej estetyce są również poszukiwane. Popularne stanowiska Szczególnie cenione okazy dolomitu pochodzą z Alp, gdzie tworzy piękne, często różowe lub białe kryształy. Inne znane lokalizacje to Hiszpania (np. Picos de Europa), gdzie występują dobrze wykształcone kryształy, oraz Meksyk, znany z różnorodnych form i barw.