Brazilianit

Charakterystyka Brazilianit jest rzadkim minerałem fosforanowym, który tworzy dobrze wykształcone kryształy, często o pokroju słupkowym lub tabliczkowym. Typowe okazy charakteryzują się szklistym połyskiem i przezroczystością, co nadaje im atrakcyjny wygląd. Często występuje w skupieniach ziarnistych lub promienistych. Barwa brazilianitu jest zazwyczaj jasnozielona, żółtozielona lub żółta, choć mogą pojawić się również bezbarwne odmiany. Właściwości fizyczne Brazilianit charakteryzuje się twardością 5.5 w skali Mohsa. Posiada dobrą łupliwość w jednym kierunku, co może wpływać na jego obróbkę. Gęstość minerału wynosi 2.98 g/cm³. Połysk jest szklisty, a rysa biała. Jest przezroczysty, co pozwala na obserwację wewnętrznej struktury kryształów. Barwy i odmiany Brazilianit występuje w odcieniach żółci, jasnozieleni i żółtozieleni. Spotyka się również okazy bezbarwne. Barwne odmiany w świetle przechodzącym są bezbarwne, co jest cechą diagnostyczną. Nie wyróżnia się specyficznych odmian handlowych. Historia i nazwa Brazilianit został odkryty w 1945 roku w Brazylii, od której pochodzi jego nazwa. Minerał ten został opisany po raz pierwszy przez P.F. Kerra i J.L. Kulp, którzy zidentyfikowali go jako nowy gatunek mineralny. Zastosowania Brazilianit jest minerałem cenionym głównie przez kolekcjonerów ze względu na jego atrakcyjny wygląd i rzadkość. Okazy o dużej przezroczystości i intensywnej barwie są poszukiwane do celów jubilerskich, choć jego stosunkowo niska twardość ogranicza jego wykorzystanie w biżuterii.

Cechy diagnostyczne

Rozpoznawanie Brazilianit można rozpoznać po charakterystycznej barwie (żółtozielonej, jasnozielonej), szklistym połysku oraz przezroczystości. Często występuje w dobrze wykształconych kryształach o pokroju słupkowym lub tabliczkowym. Jego twardość 5.5 w skali Mohsa jest również pomocna w identyfikacji. Odróżnianie od podobnych Brazilianit może być mylony z niektórymi odmianami apatytu lub berylu ze względu na podobną barwę i połysk. Od apatytu odróżnia go jednak większa twardość i inna łupliwość. Od berylu, zwłaszcza heliodoru, odróżnia go niższa twardość i odmienna krystalizacja. Kluczową cechą diagnostyczną jest również jego skład chemiczny, który można potwierdzić badaniami laboratoryjnymi. Formy kryształów Brazilianit tworzy kryształy jednoskośne, często o pokroju słupkowym, tabliczkowym lub izometrycznym. Agregaty mogą być ziarniste, promieniste lub zbite.

Środowisko powstawania

Geneza Brazilianit powstaje w pegmatytach granitowych, zwłaszcza w tych bogatych w fosforany. Jest minerałem wtórnym, tworzącym się w końcowych etapach krystalizacji magmy, w środowiskach hydrotermalnych. Asocjacje mineralne Brazilianit często współwystępuje z innymi minerałami pegmatytowymi, takimi jak kwarc, muskowit, albit, turmalin oraz inne fosforany, np. lazulitem, apatytem czy amblygonitem. Lokalizacje Najważniejsze stanowiska brazilianitu znajdują się w Brazylii, zwłaszcza w stanie Minas Gerais, gdzie został odkryty. Inne znane lokalizacje to Stany Zjednoczone (New Hampshire) i Kanada (Yukon).

Dla kolekcjonera

Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy brazilianitu to te o intensywnej, jednolitej barwie żółtozielonej lub jasnozielonej, wysokiej przezroczystości i dobrze wykształconych, nieuszkodzonych kryształach. Wielkość kryształu również ma znaczenie, przy czym większe okazy są zazwyczaj bardziej poszukiwane. Czystość i brak inkluzji również wpływają na wartość kolekcjonerską. Popularne stanowiska Najbardziej cenione okazy brazilianitu pochodzą z Brazylii, szczególnie z regionu Minas Gerais, gdzie odkryto wiele dużych i estetycznych kryształów.