Legrandyt i adamit z kopalni Ojuela w Meksyku

Charakterystyka Legrandyt jest uwodnionym arsenianem cynku z grupą hydroksylową. Występuje zazwyczaj w postaci wydłużonych, igiełkowych lub słupkowych kryształów, często tworzących promieniste skupienia, snopki lub druzy. Jego barwa waha się od bezbarwnej do jasnożółtej, a nawet intensywnie żółtej, co czyni go bardzo atrakcyjnym dla kolekcjonerów. Kryształy legrandytu są często przezroczyste do przeświecających i posiadają szklisty połysk. Właściwości fizyczne Twardość legrandytu w skali Mohsa wynosi 4,5. Minerał ten wykazuje szklisty połysk. Jest przezroczysty do przeświecającego. Gęstość właściwa wynosi 3,98. Posiada dobrą łupliwość w jednym kierunku. Barwy i odmiany Legrandyt występuje w odcieniach od bezbarwnego, poprzez jasnożółty, aż do intensywnie żółtego. Barwa jest jedną z jego najbardziej charakterystycznych cech, zwłaszcza w przypadku dobrze wykształconych kryształów. Historia i nazwa Legrandyt został odkryty w 1932 roku. Nazwa minerału pochodzi od belgijskiego inżyniera i kolekcjonera minerałów, Louisa Legranda, który jako pierwszy znalazł ten minerał w kopalni Flor de Peña w Meksyku. Zastosowania Legrandyt nie ma zastosowań przemysłowych. Jest to minerał ceniony wyłącznie przez kolekcjonerów ze względu na swoją rzadkość, estetykę i dobrze wykształcone kryształy.

Cechy diagnostyczne

Rozpoznawanie Legrandyt można rozpoznać po jego charakterystycznej barwie (od bezbarwnej do intensywnie żółtej), szklistym połysku oraz pokroju kryształów, które często są wydłużone, igiełkowe lub słupkowe i tworzą promieniste skupienia. Jego twardość wynosząca 4,5 w skali Mohsa również pomaga w identyfikacji. Odróżnianie od podobnych Legrandyt może być mylony z innymi minerałami cynku lub arsenianami, takimi jak adamit czy scorodyt, zwłaszcza jeśli występują w podobnych barwach. Od adamitu odróżnia go skład chemiczny (adamit to arsenian cynku bez wody i grupy hydroksylowej) oraz często inny pokrój kryształów. Od scorodytu różni się barwą (scorodyt jest zazwyczaj zielony lub brązowy) i składem chemicznym (scorodyt to uwodniony arsenian żelaza). Formy kryształów Legrandyt najczęściej tworzy wydłużone, igiełkowe, słupkowe lub listewkowe kryształy. Często występują one w postaci promienistych skupień, snopków, druz lub włóknistych agregatów. Kryształy są zazwyczaj dobrze wykształcone i osadzone na matrycy.

Środowisko powstawania

Geneza Legrandyt jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania złóż cynku i arsenu. Tworzy się w wyniku procesów hydrotermalnych, gdzie roztwory bogate w cynk i arsen reagują z innymi minerałami w środowisku utleniającym. Asocjacje mineralne Legrandyt często współwystępuje z innymi minerałami strefy utleniania, takimi jak adamit, scorodyt, mimetyt, hemimorfit, smitsonit, aurichalcit, goethyt oraz minerały żelaza i manganu. Lokalizacje Najważniejsze i najbardziej znane stanowiska legrandytu to kopalnia Flor de Peña w Mapimí, Durango w Meksyku, gdzie został odkryty i gdzie znaleziono wiele doskonałych okazów. Inne lokalizacje to Tsumeb w Namibii oraz kilka mniejszych wystąpień w Stanach Zjednoczonych i w Europie.

Dla kolekcjonera

Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy legrandytu to te z dobrze wykształconymi, przezroczystymi, intensywnie żółtymi kryształami, tworzącymi estetyczne skupienia na matrycy. Wielkość kryształów, ich barwa, przejrzystość oraz brak uszkodzeń mechanicznych mają kluczowe znaczenie dla wartości kolekcjonerskiej. Okazy z wyraźnymi promienistymi agregatami są szczególnie poszukiwane. Popularne stanowiska Kopalnia Flor de Peña w Mapimí, Durango w Meksyku jest najbardziej znanym i cenionym źródłem wysokiej jakości legrandytu. Okazy z Tsumeb w Namibii również są bardzo poszukiwane, choć rzadsze.