Larimar

Charakterystyka Larimar jest niebieską odmianą pektolitu, minerału z grupy krzemianów. Występuje zazwyczaj w formie zbitych mas, często z włóknistą lub promienistą strukturą. Charakteryzuje się odcieniami błękitu, od jasnego, niemal białego, po intensywny turkusowy, niekiedy z domieszką zieleni. Często obserwuje się w nim białe lub szare pasma i plamy, tworzące wzory przypominające chmury lub fale morskie. Minerał ten jest półprzezroczysty do nieprzezroczystego, a jego powierzchnia po wypolerowaniu wykazuje jedwabisty połysk. Właściwości fizyczne Twardość larimaru w skali Mohsa wynosi 5, co czyni go minerałem stosunkowo miękkim. Posiada gęstość właściwą około 2.74. Połysk larimaru jest szklisty do jedwabistego, zwłaszcza na powierzchniach przełamu lub po wypolerowaniu. Minerał jest przezroczysty do przeświecającego. Barwy i odmiany Larimar występuje w różnych odcieniach błękitu, od bardzo jasnego, niemal białego, przez błękit nieba, aż po głęboki turkus. Zabarwienie często jest nierównomierne, z białymi lub szarymi smugami i plamami. Intensywność koloru zależy od zawartości miedzi. Niebieski pektolit z Dominikany jest znany wyłącznie pod handlową nazwą larimar. Historia i nazwa Larimar został odkryty w 1916 roku na Dominikanie, jednak jego oficjalne wprowadzenie na rynek nastąpiło dopiero w 1974 roku. Nazwa "Larimar" została nadana przez Miguela Méndeza, który połączył imię swojej córki, Lary, z hiszpańskim słowem "mar" oznaczającym morze, nawiązując do jego niebieskiego koloru. Zastosowania Larimar jest cenionym kamieniem ozdobnym i jubilerskim. Wykorzystuje się go do produkcji kaboszonów, koralików, rzeźb oraz innych elementów biżuterii. Ze względu na swoją barwę i wzory, jest popularny w jubilerstwie, szczególnie w regionach turystycznych.

Cechy diagnostyczne

Rozpoznawanie Larimar można rozpoznać po jego charakterystycznym, błękitnym kolorze, często z białymi lub szarymi wzorami. Występuje zazwyczaj w zbitych masach o włóknistej lub promienistej strukturze. Po wypolerowaniu wykazuje szklisty do jedwabistego połysk. Jego twardość wynosi 5 w skali Mohsa, co oznacza, że można go zarysować stalowym ostrzem. Odróżnianie od podobnych Larimar bywa mylony z turkusem, chryzokolą czy chalcedonem. Od turkusu odróżnia go zazwyczaj bardziej mleczny, błękitny odcień oraz charakterystyczne białe wzory. Chryzokola często ma bardziej zielonkawy odcień i jest nieco bardziej miękka. Chalcedon, choć może występować w podobnych barwach, zazwyczaj nie posiada tak wyraźnych włóknistych struktur i wzorów jak larimar. Formy kryształów Larimar występuje najczęściej w postaci zbitych, włóknistych lub promienistych agregatów. Rzadziej tworzy drobne, igiełkowe kryształy w szczelinach.

Środowisko powstawania

Geneza Larimar powstaje w pęknięciach i kawernach w skałach wulkanicznych, głównie bazaltach, w wyniku procesów hydrotermalnych. Woda bogata w krzemionkę i wapń, przepływając przez skały, osadza minerały w wolnych przestrzeniach. Niebieskie zabarwienie jest efektem obecności miedzi w strukturze minerału. Asocjacje mineralne Larimar często współwystępuje z innymi minerałami wtórnymi, takimi jak kalcyt, hematyt, natrolit i inne zeolity. Może być również znajdowany w towarzystwie miedzi rodzimej. Lokalizacje Jedynym znanym miejscem występowania larimaru o jakości jubilerskiej jest obszar Baoruco w prowincji Barahona na południowo-zachodnim wybrzeżu Dominikany.

Dla kolekcjonera

Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy larimaru charakteryzują się intensywnym, jednolitym błękitnym kolorem, bez widocznych zanieczyszczeń czy pęknięć. Wysoko cenione są również okazy z wyraźnymi, estetycznymi wzorami przypominającymi fale lub chmury. Przezroczystość i połysk również wpływają na wartość kamienia. Duże, dobrze wybarwione okazy są bardziej pożądane. Ceny rynkowe Ceny larimaru są zróżnicowane i zależą od jakości, wielkości i intensywności barwy. Małe, słabo wybarwione kawałki mogą kosztować kilkanaście dolarów, natomiast duże, wysokiej jakości okazy o intensywnym kolorze i ciekawych wzorach osiągają ceny od kilkudziesięciu do kilkuset dolarów za gram lub karat, szczególnie w formie oszlifowanych kaboszonów czy elementów biżuterii. Popularne stanowiska Jedynym źródłem larimaru o znaczeniu komercyjnym jest Dominikana, a dokładniej obszar Los Chupaderos w górach Baoruco. Stamtąd pochodzą wszystkie okazy dostępne na rynku.