Uranocirkit
Uranocyrcyt to rzadki minerał uranylu i baru, należący do grupy autunitu, charakteryzujący się intensywną żółtozieloną barwą i silną fluorescencją.
Opis
## Charakterystyka Uranocyrcyt jest minerałem fosforanowym uranylu i baru, należącym do grupy autunitu. Występuje zazwyczaj w postaci drobnych, tabliczkowych kryształów o pokroju blaszkowym lub w formie skupień ziarnistych i naskorupień. Jego barwa jest charakterystyczna, od żółtozielonej do żółtej, często z odcieniem kanarkowożółtym w świetle przechodzącym. Minerał ten jest radioaktywny. ## Właściwości fizyczne Twardość uranocyrcytu w skali Mohsa wynosi 2-2,5, co czyni go minerałem stosunkowo miękkim. Posiada perłowy połysk, a jego przezroczystość waha się od przezroczystej do przeświecającej. Gęstość właściwa wynosi 3,46 g/cm³. ## Barwy i odmiany Typowa barwa uranocyrcytu to żółtozielona lub żółta. W świetle przechodzącym często obserwuje się bladą, kanarkowożółtą barwę. Nie wyróżnia się specyficznych odmian handlowych ani kolorystycznych poza naturalnymi wariacjami odcienia. ## Historia i nazwa Uranocyrcyt został opisany w 1877 roku. Nazwa minerału pochodzi od jego składu chemicznego, wskazując na obecność uranu oraz cyrkonu, choć późniejsze analizy wykazały, że cyrkon nie jest jego kluczowym składnikiem. Nazwa odzwierciedla początkowe, błędne przekonanie o obecności tego pierwiastka. ## Zastosowania Uranocyrcyt nie ma zastosowań przemysłowych ze względu na swoją rzadkość i radioaktywność. Jest minerałem o znaczeniu wyłącznie kolekcjonerskim i naukowym, stanowiąc przedmiot zainteresowania ze względu na swój skład chemiczny i właściwości fizyczne.
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Uranocyrcyt można rozpoznać po charakterystycznej żółtozielonej barwie, perłowym połysku oraz niskiej twardości. Często występuje w postaci cienkich, tabliczkowych kryształów. Silna fluorescencja w świetle ultrafioletowym jest również cechą diagnostyczną. ## Odróżnianie od podobnych Uranocyrcyt może być mylony z innymi minerałami uranylu, takimi jak autunit czy torbernit. Od autunitu odróżnia go obecność baru zamiast wapnia. Od torbernitu różni się obecnością fosforanu zamiast arsenianu oraz barwą, która w przypadku torbernitu jest zazwyczaj bardziej zielona. Badanie składu chemicznego jest często niezbędne do jednoznacznej identyfikacji. ## Formy kryształów Uranocyrcyt tworzy zazwyczaj cienkie, tabliczkowe kryształy o pokroju blaszkowym. Często występuje w formie skupień łuskowych, ziarnistych lub jako naskorupienia na innych minerałach.
Środowisko geologiczne
## Geneza Uranocyrcyt jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania złóż uranu. Tworzy się w wyniku wietrzenia pierwotnych minerałów uranu w obecności fosforanów i baru, często w środowiskach bogatych w wodę. ## Asocjacje mineralne Uranocyrcyt często współwystępuje z innymi minerałami uranylu, takimi jak autunit, torbernit, meta-autunit, metatorbernit, a także z minerałami uranu, takimi jak uraninit. Może być również znajdowany w towarzystwie minerałów fosforanowych i barytowych. ## Lokalizacje Znane stanowiska uranocyrcytu obejmują m.in. kopalnię Bergen w Saksonii (Niemcy), gdzie został po raz pierwszy opisany. Występuje również w innych lokalizacjach w Niemczech, a także w Czechach, Francji, USA (np. Arizona, Utah) i innych rejonach świata, gdzie występują złoża uranu.
Rzadkość
Niezbyt częsty
Sklep › Uranocirkit