Nickelblödite
Nikielblödyt to rzadki, uwodniony siarczan sodu i niklu, tworzący charakterystyczne, zielone lub niebieskozielone naloty i małe kryształy.
Opis
## Charakterystyka Nikielblödyt jest minerałem z grupy siarczanów, niklowym analogiem blödytu. Występuje najczęściej w formie kruchych, ziemistych lub drobnoziarnistych skorup i nalotów (wykwitów). Rzadko tworzy niewielkie, dobrze wykształcone kryształy o pokroju krótkosłupowym lub tabliczkowym. Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest żywa, jabłkowozielona lub niebieskozielona barwa, która od razu wskazuje na zawartość niklu. ## Właściwości fizyczne Jest to minerał bardzo miękki, o twardości zaledwie 2.5 w skali Mohsa, co oznacza, że można go zarysować paznokciem. Charakteryzuje się szklistym połyskiem i jest przezroczysty, o ile nie występuje w formie mętnych, ziemistych skupień. Jego gęstość wynosi około 2.51 g/cm³. Jest kruchy i łatwo ulega uszkodzeniom mechanicznym. ## Barwy i odmiany Minerał ten przybiera odcienie od jabłkowozielonego do niebieskawozielonego. Intensywność i odcień barwy zależą od konkretnych warunków krystalizacji i ewentualnych domieszek. Nie wyróżnia się jego nazwanych odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Nikielblödyt został opisany po raz pierwszy w 1949 roku przez Federico Ahlfelda i Victorio Angelellego. Jego nazwa nawiązuje do składu chemicznego - obecności niklu - oraz do jego strukturalnego podobieństwa do minerału blödytu. Miejscem typowym (pierwszego znalezienia) jest kopalnia San Juan w prowincji San Juan w Argentynie. ## Zastosowania Ze względu na swoją rzadkość, niewielkie rozmiary i właściwości fizyczne (miękkość, rozpuszczalność w wodzie), nikielblödyt nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania kolekcjonerów rzadkich minerałów.
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Cechami ułatwiającymi identyfikację nikielblödytu są jego charakterystyczna jabłkowozielona lub niebieskozielona barwa, niska twardość (2.5 w skali Mohsa) oraz występowanie w formie nalotów i skorup w paragenezie z innymi wtórnymi minerałami niklu. Testem definitywnym, choć niszczącym, jest jego rozpuszczalność w wodzie. ## Odróżnianie od podobnych Nikielblödyt można pomylić z innymi zielonymi, wtórnymi minerałami niklu: - **Annabergit:** arsenian niklu o podobnej barwie, ale często tworzący skupienia igiełkowe i występujący w innych paragenezach. - **Morenosyt:** siedmiowodny siarczan niklu (NiSO₄·7H₂O), który jest jeszcze mniej stabilny i łatwo traci wodę. Odróżnienie obu minerałów bez specjalistycznych badań (np. XRD) jest bardzo trudne. - **Gaspait:** rzadki węglan niklu, który jest znacznie twardszy (4.5-5) i reaguje z kwasami. ## Formy kryształów Najczęściej spotykany w postaci drobnoziarnistych, ziemistych lub proszkowych nalotów i skorup. Dobrze wykształcone kryształy są bardzo rzadkie, zwykle niewielkie (milimetrowe), o pokroju krótkosłupowym lub tabliczkowym.
Środowisko geologiczne
## Geneza Nikielblödyt jest minerałem wtórnym. Powstaje w strefach utleniania (wietrzenia) złóż kruszców niklu, takich jak pentlandyt czy milleryt. Proces ten zachodzi głównie w klimacie suchym lub półsuchym. Może również tworzyć się jako produkt działalności pogórniczej (tzw. post-mining), krystalizując na ścianach starych wyrobisk i hałdach z roztworów bogatych w siarczany. ## Asocjacje mineralne Często współwystępuje z innymi wtórnymi minerałami siarczanowymi i niklowymi, takimi jak morenosyt, annabergit, gips, epsomit czy heksahydryt. ## Lokalizacje Jest to minerał rzadki. Najważniejszym i klasycznym miejscem jego występowania jest lokalizacja typowa - kopalnia San Juan w Argentynie. Notowany jest również z kilku innych miejsc na świecie, zwykle związanych z wietrzejącymi złożami niklu w suchych warunkach klimatycznych.
Rzadkość
Rzadki
Sklep › Nickelblödite