Bergenite
Rzadki minerał uranu z grupy fosforanów, tworzący charakterystyczne, tabliczkowe kryształy o intensywnie żółtej barwie.
Opis
## Charakterystyka Bergenit to uwodniony fosforan uranylu, baru i wapnia, należący do minerałów rzadkich. Tworzy bardzo małe, listewkowe lub tabliczkowe kryształy, które zazwyczaj układają się w promieniste agregaty, rozety lub wachlarze. Okazy najczęściej występują w formie cienkich naskorupień na skale macierzystej. Jego intensywna, złocistożółta lub zielonkawożółta barwa sprawia, że jest łatwo zauważalny mimo niewielkich rozmiarów kryształów. ## Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się połyskiem szklistym, na niektórych powierzchniach przechodzącym w woskowy. Jest przeświecający. Jego twardość w skali Mohsa nie została precyzyjnie określona. Gęstość obliczona wynosi około 4,13 g/cm³. Wykazuje doskonałą łupliwość w jednym kierunku. ## Barwy i odmiany Bergenit występuje w odcieniach od jaskrawożółtego i złocistożółtego do zielonkawożółtego. Nie wyróżnia się jego odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Nazwa minerału pochodzi od miejsca jego odkrycia - złoża uranu w pobliżu miejscowości Bergen w Vogtlandzie (Saksonia, Niemcy). Został opisany po raz pierwszy w 1959 roku przez H.W. Bültemanna i Paula Ramdohra. ## Zastosowania Ze względu na swoją rzadkość oraz niewielkie nagromadzenia, bergenit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania naukowego oraz jest cenionym nabytkiem w zaawansowanych kolekcjach minerałów, szczególnie tych specjalizujących się w minerałach uranu.
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Kluczową cechą diagnostyczną bergenitu jest jego forma - cienkie, tabliczkowe kryształy zebrane w promieniste skupienia i rozety o jaskrawożółtej barwie. Bardzo ważną cechą jest również silna radioaktywność, wykrywalna za pomocą licznika Geigera. Występuje w formie niewielkich naskorupień na skałach. ## Odróżnianie od podobnych Bergenit można pomylić z innymi wtórnymi minerałami uranu o żółtej barwie, takimi jak autunit, uranofan czy fosfouranylit. Od autunitu odróżnia go brak lub bardzo słaba fluorescencja w świetle UV. Uranofan tworzy najczęściej igiełkowe lub włókniste agregaty, a nie tabliczkowe rozety. Ostateczne odróżnienie od bardzo podobnego fosfouranylitu wymaga zaawansowanych analiz chemicznych (wykrycie baru). ## Formy kryształów Kryształy są cienkotabliczkowe, listewkowe, wydłużone. Prawie zawsze występują w charakterystycznych, promienistych lub gwiaździstych agregatach, a także wachlarzowatych skupieniach i cienkich powłokach.
Środowisko geologiczne
## Geneza Bergenit jest wtórnym minerałem uranu. Powstaje w strefach utleniania (wietrzenia) złóż uranowych, w środowisku bogatym w fosfor i bar. Tworzy się w wyniku przeobrażenia wcześniej istniejących minerałów uranu, głównie uraninitu. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z innymi wtórnymi minerałami uranu, takimi jak fosfouranylit, torbernit, autunit, dewindtyt, uranofan i uranocircyt. Towarzyszą mu również kwarc i hematyt. ## Lokalizacje Jest to minerał bardzo rzadki, znany zaledwie z kilku miejsc na świecie. Najważniejszym i typowym stanowiskiem jest rejon miejscowości Bergen w Saksonii (Niemcy), gdzie został odkryty. Okazy pochodzą stamtąd ze starych hałd dawnych kopalń uranu.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Sklep › Bergenite