Ammonioalunite
Rzadki siarczan glinu i amonu z grupy alunitu, tworzący najczęściej białe, ziemiste skupienia w obszarach aktywności wulkanicznej.
Opis
## Charakterystyka Amonioalunit to uwodniony siarczan glinu i amonu, będący członkiem nadgrupy alunitu. Jest amonowym odpowiednikiem alunitu, w którym jon amonowy (NH₄)⁺ zastępuje potas. Rzadko tworzy dobrze wykształcone kryształy, które mają postać niewielkich romboedrów lub tabliczek. Zazwyczaj występuje w formie zbitych, drobnoziarnistych, włóknistych lub ziemistych skupień o białej lub szarawej barwie. ## Właściwości fizyczne Minerał ten jest stosunkowo miękki, jego twardość w skali Mohsa wynosi 2.5-3. Charakteryzuje się połyskiem szklistym na ścianach kryształów, który w przypadku skupień ziemistych przechodzi w matowy lub ziemisty. Jest przeświecający do nieprzezroczystego. Jego gęstość wynosi około 2.81 g/cm³. ## Barwy i odmiany Amonioalunit jest zazwyczaj biały, szarobiały lub bezbarwny. Zanieczyszczenia mogą nadawać mu żółtawe lub brązowawe odcienie. Nie wyróżnia się jego nazwanych odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Minerał został opisany po raz pierwszy w 1927 roku przez L.J. Spencera. Jego nazwa nawiązuje do składu chemicznego - obecności jonu amonowego - oraz do strukturalnego podobieństwa do alunitu. Jako miejsce typowe (type locality) uznaje się obszar geotermalny The Geysers w hrabstwie Sonoma w Kalifornii, USA. ## Zastosowania Ze względu na swoją rzadkość i występowanie w niewielkich ilościach, amonioalunit nie ma żadnego znaczenia przemysłowego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania naukowego i kolekcjonerskiego.
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja amonioalunitu na podstawie cech wizualnych jest trudna. Kluczowe jest jego środowisko występowania (fumarole, płonące hałdy węgla). Rozpoznaje się go po białej barwie, niskiej twardości i często ziemistej formie. Pewne oznaczenie wymaga zaawansowanych metod badawczych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD) lub analiza chemiczna w celu potwierdzenia obecności jonu amonowego. ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi białymi minerałami siarczanowymi lub ilastymi. Najbardziej podobny jest alunit, od którego odróżnienie w warunkach polowych jest praktycznie niemożliwe - wymaga to analizy chemicznej (wykrycia potasu w alunicie lub amoniaku w amonioalunicie). Od gipsu odróżnia go nieco wyższa twardość. Kaolinit i inne minerały ilaste mają odmienną genezę i często inną strukturę skupień. ## Formy kryształów Kryształy są rzadkie i mikroskopijne, o pokroju romboedrycznym lub tabliczkowym. Najczęściej tworzy skupienia zbite, ziemiste, porowate lub naskorupienia.
Środowisko geologiczne
## Geneza Ammonioalunit jest minerałem pochodzenia hydrotermalnego niskich temperatur. Powstaje w wyniku działalności fumaroli i solfatar, gdzie kwaśne, bogate w siarkę i amoniak gazy wulkaniczne reagują z bogatymi w glin skałami otoczenia. Spotykany jest również w strefach utleniania złóż siarczkowych oraz w płonących hałdach węgla kamiennego, gdzie amoniak powstaje z rozkładu materii organicznej. ## Asocjacje mineralne Często współwystępuje z innymi minerałami siarczanowymi i produktami ekshalacji wulkanicznych, takimi jak siarka rodzima, alunogen, tschermigit, mascagnit, gips oraz minerały ilaste. ## Lokalizacje Najważniejsze stanowiska na świecie to m.in. The Geysers w Kalifornii (USA), gdzie został odkryty. Występuje także w rejonie wulkanu Wezuwiusz i na polach Flegrejskich (Włochy), w kopalni Alcaparrosa (Chile), na płonących hałdach w Pensylwanii (USA), w Pecs (Węgry) oraz w Čadca (Słowacja).
Rzadkość
Rzadki
Sklep › Ammonioalunite