Abellaite
Abellait to ekstremalnie rzadki minerał z grupy węglanów, tworzący drobne, białe, heksagonalne kryształy o perłowym połysku.
Opis
## Charakterystyka Abellait jest uwodnionym węglanem sodu i ołowiu. Występuje w postaci bardzo małych, cienkich, heksagonalnych kryształów w formie blaszek lub tabliczek. Kryształy te rzadko przekraczają 0,01 mm średnicy i zazwyczaj tworzą kuliste lub półkuliste agregaty o promienistej budowie wewnętrznej, osiągające do 0,03 mm. Poszczególne kryształy są bezbarwne do białych, a ich skupienia mają wygląd białych, porcelanowych kuleczek. ## Właściwości fizyczne Minerał charakteryzuje się wyraźnie perłowym połyskiem na powierzchniach podstawy kryształów ({0001}) i szklistym na pozostałych ścianach. Jest przeświecający. Z powodu niewielkich rozmiarów i rzadkości, jego twardość w skali Mohsa nie została określona. Gęstość obliczona na podstawie składu chemicznego i parametrów komórki elementarnej wynosi 6,09 g/cm³. ## Barwy i odmiany Abellait jest minerałem o jednolitym zabarwieniu - występuje wyłącznie w kolorze białym. Nie wyróżniono żadnych jego odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Minerał został zatwierdzony przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną (IMA) w 2015 roku. Jego nazwa honoruje Joana Abellę i Creusa (ur. 1968), katalońskiego gemmologa i kolekcjonera minerałów, który znalazł pierwsze próbki tego minerału. Odkrycia dokonano w kopalni Eureka w Castell-estaó, w gminie La Torre de Cabdella (Lleida, Katalonia, Hiszpania). ## Zastosowania Ze względu na swoją ekstremalną rzadkość i mikroskopijne rozmiary, abellait nie ma żadnego zastosowania praktycznego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania naukowego oraz jest cenionym nabytkiem w specjalistycznych kolekcjach minerałów rzadkich i mikromontów.
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja abellaitu na podstawie cech wizualnych jest praktycznie niemożliwa i wymaga zaawansowanych technik laboratoryjnych, takich jak dyfrakcja rentgenowska (XRD) i mikroanaliza chemiczna (EDS). W warunkach kolekcjonerskich jedyną wskazówką jest jego wygląd (białe, kuliste agregaty o perłowym połysku) w połączeniu z pochodzeniem z jedynej znanej lokalizacji. ## Odróżnianie od podobnych Abellait może być mylony z innymi wtórnymi minerałami ołowiu o białej barwie, takimi jak cerusyt czy hydrocerusyt, które często z nim współwystępują. Od cerusytu odróżnia go heksagonalna forma kryształów (cerusyt krystalizuje w układzie rombowym), a od hydrocerusytu subtelne różnice w składzie chemicznym, wymagające analizy do potwierdzenia. ## Formy kryształów Kryształy abellaitu mają postać cienkich, sześciobocznych tabliczek. Najczęściej występują w formie promienistych, kulistych lub półkulistych agregatów, przypominających małe rozety lub jeżowce.
Środowisko geologiczne
## Geneza Abellait jest minerałem wtórnym, powstającym w strefie utleniania (wietrzenia) złóż kruszców. Formuje się w wyniku reakcji bogatych w sód roztworów z innymi wtórnymi minerałami ołowiu w obecności dwutlenku węgla. ## Asocjacje mineralne Minerał ten występuje w towarzystwie innych minerałów wtórnych strefy utleniania. Najczęściej spotykany jest z cerusytem, hydrocerusytem, goethytem, malachitem i azurytem. ## Lokalizacje Jedynym potwierdzonym miejscem występowania abellaitu na świecie jest jego lokalizacja typowa - kopalnia Eureka w Castell-estaó, w prowincji Lleida w Katalonii (Hiszpania).
Rzadkość
Ekstremalnie rzadki
Sklep › Abellaite