SKU: S-0062_3-SK
Okaz reprezentujący rzadki siarczan miedzi, pochodzący z klasycznej europejskiej lokalizacji Ľubietová na Słowacji. Minerał ten tworzy na powierzchni skały intensywnie niebieską, mikrokrystaliczną skorupę o wyraźnej, porowatej teksturze. Naskorupienie langitu jest gęste, pokrywa znaczną część frontowej ściany okazu. Główne Cechy: intensywny, błękitny kolor; bogate, mikrokrystaliczne naskorupienie langitu; wyraźny kontrast z matrixem; klasyczna europejska lokalizacja. Stan zachowania: Bardzo dobry.
Cena: 169 PLN
Dostępność: Dostępny
Lokalizacja: Kopalnia Podlipa, Lubietova, Reg. Banska Bystrica, Słowacja
Rozmiar: 79 x 65 x 19 mm
Waga: 101.2 g
Wzór chemiczny: Cu₄(SO₄)(OH)₆·H₂O
Układ krystalograficzny: rombowy
Twardość (Mohs): 2,5–3
Grupa mineralogiczna: Langite Group
Rzadkość: Niezbyt Częsty
Charakterystyka Langit jest uwodnionym siarczanem miedzi z grupami wodorotlenowymi, tworzącym się jako minerał wtórny w strefach utleniania złóż miedzi. Zazwyczaj występuje w postaci drobnych, igiełkowych lub tabliczkowych kryształów, często tworząc naloty, skupienia promieniste lub sferolityczne. Jego barwa waha się od intensywnie niebieskiej do zielonkawo-niebieskiej, co jest charakterystyczne dla wielu minerałów miedzi. Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się twardością w skali Mohsa wynoszącą 2.5-3, co czyni go stosunkowo miękkim. Połysk langitu jest szklisty. Jest to minerał przeświecający. Gęstość langitu wynosi około 3.48 g/cm³. Barwy i odmiany Langit występuje głównie w odcieniach niebieskiego i zielonkawo-niebieskiego. Barwa jest związana z obecnością miedzi w strukturze minerału. Nie wyróżnia się specyficznych odmian handlowych ani kolorystycznych. Historia i nazwa Langit został odkryty i opisany w 1864 roku. Nazwa minerału pochodzi od miejsca jego odkrycia – kopalni Langban w Szwecji, choć inne źródła podają, że nazwa pochodzi od austriackiego mineraloga Victora von Langa. Zastosowania Langit nie ma zastosowań przemysłowych ze względu na swoją rzadkość i niewielkie ilości występowania. Jest to minerał ceniony głównie przez kolekcjonerów ze względu na swoją barwę i formy krystaliczne.
Rozpoznawanie Langit można rozpoznać po charakterystycznej niebieskiej lub zielonkawo-niebieskiej barwie, szklistym połysku oraz typowych formach krystalicznych, takich jak igiełkowe lub tabliczkowe kryształy. Niska twardość (2.5-3 w skali Mohsa) jest również cechą diagnostyczną. Odróżnianie od podobnych Langit może być mylony z innymi wtórnymi minerałami miedzi o podobnej barwie, takimi jak chalkantyt, brochantyt czy azuryt. Od chalkantytu odróżnia go brak rozpuszczalności w wodzie. Od brochantytu i azurytu różni się składem chemicznym i układem krystalograficznym, co wymaga badań laboratoryjnych do jednoznacznej identyfikacji. Brochantyt ma wyższą twardość. Formy kryształów Langit tworzy monokliniczne kryształy o pokroju igiełkowym, tabliczkowym lub słupkowym. Często występuje w skupieniach promienistych, sferolitycznych lub jako naloty i inkrustacje na innych minerałach.
Geneza Langit jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania złóż miedzi, gdzie roztwory bogate w siarczany reagują z minerałami miedziowymi. Tworzy się w stosunkowo niskich temperaturach, często w obecności pirytu lub innych siarczków, które dostarczają jonów siarczanowych. Asocjacje mineralne Współwystępuje z innymi wtórnymi minerałami miedzi, takimi jak brochantyt, chalkantyt, azuryt, malachit, kupryt oraz z minerałami żelaza, takimi jak goethyt czy limonit. Lokalizacje Znane stanowiska langitu to między innymi kopalnie w Kornwalii (Anglia), kopalnie w rejonie Broken Hill (Australia), a także w Chile, Niemczech, Włoszech i Stanach Zjednoczonych (np. Arizona).
Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy langitu to te z dobrze wykształconymi, wyraźnymi kryształami, o intensywnej, jednolitej barwie niebieskiej lub zielonkawo-niebieskiej. Duże skupienia krystaliczne lub estetyczne naloty na macierzystej skale również podnoszą wartość kolekcjonerską. Popularne stanowiska Szczególnie poszukiwane są okazy pochodzące z historycznych kopalń w Kornwalii (Anglia) oraz z niektórych lokalizacji w Chile i Stanach Zjednoczonych, gdzie znajdowane są estetyczne i dobrze wykształcone kryształy.