Granat Hessonit, Klinochlor, Diopsyd

Charakterystyka Klinochlor jest minerałem należącym do grupy chlorytów, charakteryzującym się zazwyczaj zieloną barwą. Występuje w postaci blaszkowych, często sześciokątnych kryształów, a także w skupieniach łuskowych, promienistych lub zbitych. Jego nazwa nawiązuje do skośnego (greckie "klino") ułożenia osi optycznych oraz zielonego koloru (greckie "chloros"). Właściwości fizyczne Klinochlor charakteryzuje się niską twardością, wynoszącą 2-2.5 w skali Mohsa. Posiada doskonałą łupliwość w jednym kierunku, co sprawia, że łatwo rozwarstwia się na cienkie blaszki. Połysk minerału jest szklisty do perłowego, a jego gęstość wynosi około 2.6 g/cm³. Jest przezroczysty do przeświecającego. Barwy i odmiany Najczęściej spotykane barwy klinochloru to różne odcienie zieleni: zielony, żółtozielony, oliwkowozielony, czarnozielony, niebieskozielony. Może również występować w barwie białej lub różowej, choć są to rzadsze odmiany. Historia i nazwa Klinochlor został opisany w 1851 roku. Nazwa pochodzi od greckich słów "klino" (skośny) i "chloros" (zielony), co odnosi się do jego monoklinicznego układu krystalograficznego oraz typowej barwy. Zastosowania Klinochlor nie ma znaczących zastosowań przemysłowych. Jest ceniony głównie przez kolekcjonerów minerałów ze względu na swoje estetyczne formy krystaliczne i zróżnicowaną kolorystykę.

Cechy diagnostyczne

Rozpoznawanie Klinochlor można rozpoznać po jego zielonej barwie, blaszkowym pokroju oraz niskiej twardości. Charakterystyczna jest również doskonała łupliwość, która pozwala na łatwe oddzielanie cienkich blaszek. Połysk szklisty do perłowego jest także cechą diagnostyczną. Odróżnianie od podobnych Klinochlor może być mylony z innymi minerałami z grupy chlorytów, które mają podobne właściwości fizyczne i barwę. Od innych zielonych minerałów, takich jak serpentyn czy talk, odróżnia go doskonała łupliwość i niższa twardość. Od miki odróżnia go brak sprężystości blaszek. Formy kryształów Klinochlor najczęściej tworzy kryształy blaszkowe, często o zarysie sześciokątnym. Występuje również w skupieniach łuskowych, promienistych, włóknistych lub zbitych masach. Kryształy mogą być pojedyncze lub tworzyć rozety.

Środowisko powstawania

Geneza Klinochlor jest minerałem metamorficznym, powstającym w warunkach niskich i średnich temperatur oraz ciśnień. Jest typowym składnikiem skał metamorficznych, takich jak łupki chlorytowe, zieleńce, amfibolity i serpentynity. Może również powstawać w wyniku hydrotermalnej alteracji minerałów magnezowo-żelazowych w skałach magmowych. Asocjacje mineralne Klinochlor często współwystępuje z innymi minerałami metamorficznymi, takimi jak epidot, granat, aktynolit, talk, serpentyn, magnetyt, a także z kwarcem i kalcytem. Lokalizacje Znane stanowiska klinochloru znajdują się w wielu miejscach na świecie. W USA występuje w stanie Pensylwania (West Chester), Vermont i Kalifornia. W Europie można go znaleźć w Szwajcarii (Zermatt), Austrii (Zillertal), we Włoszech (Val Malenco) oraz w Rosji (Ural). W Polsce występuje w Sudetach.

Dla kolekcjonera

Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy klinochloru to te o dobrze wykształconych, dużych i estetycznych kryształach, o intensywnej i jednolitej barwie zielonej. Przejrzystość i brak uszkodzeń mechanicznych również podnoszą wartość okazu. Atrakcyjne są również skupienia promieniste i rozetowe. Popularne stanowiska Szczególnie cenione okazy pochodzą z Alp (Szwajcaria, Austria, Włochy), gdzie występują piękne, dobrze wykształcone kryształy. Inne popularne stanowiska to Rosja (Ural) i niektóre lokalizacje w USA.