Zielony adamit z austynitem z Lavrion w Grecji

Charakterystyka Adamit jest arsenianem cynku z grupą hydroksylową. Występuje zazwyczaj w postaci drobnych, dobrze wykształconych kryształów, często tworzących skupienia promieniste, nerkowate lub skorupowe narosty. Typowe okazy charakteryzują się intensywną, często jaskrawozieloną lub żółtą barwą, co czyni go atrakcyjnym dla kolekcjonerów. Kryształy bywają przezroczyste do przeświecających, z wyraźnym połyskiem szklistym. Właściwości fizyczne Twardość adamu w skali Mohsa wynosi 3.5, co oznacza, że jest to minerał stosunkowo miękki. Posiada połysk szklisty. Jest przezroczysty do przeświecającego. Gęstość właściwa wynosi 4.32. Barwy i odmiany Adamit występuje w szerokiej gamie barw, choć najbardziej cenione są okazy zielone i żółte. Może być bezbarwny, biały, bladożółty, miodowożółty, brązowożółty, różowoczerwony. Zdarzają się również odmiany niebieskie, bladozielone do zielonych, często wykazujące strefowość barwną. Odmiany miedziowe przyjmują jaskrawozieloną barwę, natomiast te zawierające kobalt mogą być jaskraworóżowe lub purpurowe. Historia i nazwa Minerał został odkryty w 1866 roku i nazwany na cześć francuskiego mineraloga Gilberta Josepha Adama, który jako pierwszy zebrał i opisał ten minerał w kopalni w Chañarcillo w Chile. Zastosowania Adamit nie ma zastosowań przemysłowych. Jest to minerał ceniony wyłącznie przez kolekcjonerów ze względu na swoje estetyczne walory, intensywne barwy oraz często występującą fluorescencję w świetle ultrafioletowym.

Cechy diagnostyczne

Rozpoznawanie Adamit można rozpoznać po charakterystycznych barwach, zwłaszcza jaskrawozielonej lub żółtej, oraz po typowym połysku szklistym. Często tworzy skupienia promieniste lub nerkowate, a także drobne, dobrze wykształcone kryształy. Ważną cechą diagnostyczną jest jego fluorescencja w świetle UV, często intensywnie zielona lub żółta. Odróżnianie od podobnych Adamit bywa mylony z olivenitem, który również jest arsenianem miedzi i cynku, ale zazwyczaj ma ciemniejszą zieleń i inny pokrój kryształów. Podobny może być również aurichalcyt, jednak ma on zazwyczaj jaśniejszą, bardziej błękitno-zieloną barwę i jest znacznie miększy. Rozróżnienie często wymaga badań laboratoryjnych, takich jak analiza składu chemicznego. Formy kryształów Adamit krystalizuje w układzie rombowym. Kryształy są zazwyczaj niewielkie, słupkowe lub tabliczkowe, często tworzą skupienia promieniste, nerkowate, kuliste lub skorupowe narosty. Agregaty bywają zbite lub ziarniste.

Środowisko powstawania

Geneza Adamit jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania złóż rud cynku, gdzie dochodzi do reakcji roztworów hydrotermalnych bogatych w arsen z minerałami cynku. Występuje w paragenezach z innymi minerałami strefy utleniania. Asocjacje mineralne Adamit często współwystępuje z takimi minerałami jak limonit, hemimorfit, smitsonit, malachit, azuryt, kalcyt, kwarc i gips. Lokalizacje Znane stanowiska adamu to m.in. kopalnie w Mapimí w Durango w Meksyku, gdzie znaleziono jedne z najpiękniejszych okazów. Inne ważne miejsca występowania to Tsumeb w Namibii, Laurion w Grecji, Cap Garonne we Francji oraz Broken Hill w Australii.

Dla kolekcjonera

Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy adamu charakteryzują się intensywną, jaskrawą barwą (zwłaszcza zieloną lub żółtą), dobrą przezroczystością kryształów oraz wyraźnym połyskiem. Ważna jest również wielkość i estetyka skupień krystalicznych, a także brak uszkodzeń mechanicznych. Okazy wykazujące silną fluorescencję są szczególnie poszukiwane. Popularne stanowiska Najbardziej poszukiwane okazy adamu pochodzą z kopalni Ojuela w Mapimí w Meksyku, słynącej z dużych, dobrze wykształconych kryształów o pięknej barwie. Inne cenione lokalizacje to Tsumeb w Namibii, znane z rzadkich odmian barwnych, oraz Laurion w Grecji.