SKU: A-0215_4-GR
Okaz rzadkiego minerału cynku, glinu i miedzi, pochodzący z historycznego okręgu górniczego Lavrion w Grecji. Minerał występuje w formie charakterystycznych, błękitnych naskorupień o nerkowatej strukturze, które gęsto pokrywają niemal całą przednią część brunatnego matrixu. Główne Cechy: intensywna błękitna barwa; nerkowaty pokrój; rzadki minerał cynku; okaz z klasycznej lokalizacji; bogate pokrycie matrixu; ex coll. K.Urbanik Stan zachowania: Bardzo dobry - naskorupienia glaukocerinitu bez ubytków.
Cena: 219 PLN
Dostępność: Dostępny
Lokalizacja: Kamariza, Lavrion, Attyka, Grecja
Rozmiar: 55 x 40 x 20 mm
Waga: 38 g
Wzór chemiczny: Cu₂Zn(PO₄)₂(OH)₂·3H₂O
Układ krystalograficzny: rombowy
Twardość (Mohs): 2
Grupa mineralogiczna: Clay Mineral Groups
Rzadkość: Rzadki
Charakterystyka Glaukocerinit jest minerałem wtórnym, tworzącym zazwyczaj drobne, heksagonalne blaszki lub skupienia o pokroju listewkowym. Często występuje w postaci nalotów i naskorupień. Jego barwa jest zazwyczaj niebieska, turkusowa, zielonkawa, szarawa lub brązowawa, co nadaje mu charakterystyczny wygląd. Okazy glaukocerinitu są zazwyczaj niewielkie i delikatne. Właściwości fizyczne Minerał ten charakteryzuje się bardzo niską twardością w skali Mohsa, wynoszącą 1. Jest przezroczysty do przeświecającego. Gęstość glaukocerinitu wynosi około 2.749 g/cm³. Barwy i odmiany Glaukocerinit występuje w odcieniach błękitu, od jasnego błękitu nieba po turkusowy. Może również przyjmować barwy zielonkawe, szarawe lub brązowawe, co zależy od domieszek i warunków powstawania. Historia i nazwa Glaukocerinit został odkryty w 1932 roku. Nazwa minerału pochodzi od greckich słów "glaukos" oznaczającego niebiesko-zielony oraz "keras" oznaczającego róg, co prawdopodobnie odnosi się do jego barwy i formy występowania. Zastosowania Glaukocerinit nie ma zastosowań przemysłowych ze względu na swoją rzadkość i delikatność. Jest to minerał wyłącznie kolekcjonerski, ceniony za swoją estetykę i rzadkość.
Rozpoznawanie Glaukocerinit można rozpoznać po jego charakterystycznej błękitnej lub turkusowej barwie, niskiej twardości (można go zarysować paznokciem) oraz blaszkowatym lub listewkowym pokroju. Często występuje w postaci nalotów na innych minerałach. Odróżnianie od podobnych Glaukocerinit może być mylony z innymi niebieskimi minerałami wtórnymi, takimi jak azuryt czy chryzokola. Jednakże, jego bardzo niska twardość i heksagonalny układ krystalograficzny są cechami diagnostycznymi. Azuryt jest znacznie twardszy, a chryzokola jest amorficzna i często ma bardziej zielonkawy odcień. Formy kryształów Glaukocerinit tworzy zazwyczaj drobne, heksagonalne blaszki. Może również występować w skupieniach o pokroju listewkowym, tworząc naloty i naskorupienia na powierzchni innych minerałów.
Geneza Glaukocerinit jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach utleniania złóż cynku i ołowiu. Tworzy się w wyniku wietrzenia pierwotnych minerałów cynku i glinu w obecności siarczanów i wody. Asocjacje mineralne Glaukocerinit często współwystępuje z innymi minerałami strefy utleniania, takimi jak hydrocynkit, smithsonit, hemimorfit, aurichalcit, a także z minerałami tlenkowymi manganu i żelaza. Lokalizacje Znane stanowiska glaukocerinitu to m.in. kopalnie w Tsumeb (Namibia), Laurion (Grecja), Broken Hill (Australia) oraz w niektórych lokalizacjach w Stanach Zjednoczonych.
Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy glaukocerinitu to te o intensywnej, czystej błękitnej lub turkusowej barwie, dobrze wykształconych, wyraźnych kryształach i bez uszkodzeń mechanicznych. Wielkość kryształów również ma znaczenie, choć zazwyczaj są one drobne. Okazy z estetycznymi asocjacjami z innymi minerałami są również wysoko cenione. Popularne stanowiska Najbardziej poszukiwane okazy glaukocerinitu pochodzą zazwyczaj z Tsumeb w Namibii, gdzie znajdowane są jedne z najlepiej wykształconych kryształów tego minerału.