Ciemnozielony epidot z kryształami kwarcu z Peru

Charakterystyka Epidot jest minerałem należącym do grupy krzemianów, często tworzącym wydłużone, słupkowe lub igiełkowe kryształy. Typowe okazy epidotu charakteryzują się zieloną, żółtozieloną lub brązowozieloną barwą, która może być intensywna i głęboka. Kryształy często występują w skupieniach promienistych, włóknistych lub ziarnistych, tworząc atrakcyjne agregaty na powierzchni skał. Właściwości fizyczne Twardość epidotu w skali Mohsa wynosi 6. Minerał ten posiada szklisty połysk. Jest przezroczysty do przeświecającego, a w niektórych przypadkach może być nieprzezroczysty. Gęstość właściwa epidotu wynosi 3.38. Wykazuje doskonałą łupliwość wzdłuż jednej płaszczyzny ({001}) oraz niedoskonałą wzdłuż innej ({100}). Rysa epidotu jest bezbarwna. Barwy i odmiany Epidot występuje w odcieniach zieleni, od jasnożółtozielonej po ciemnozieloną, a także w barwach brązowozielonych i czarnych. Intensywność barwy często zależy od zawartości żelaza. Znana jest odmiana piemontyt, bogata w mangan, która przyjmuje barwę czerwoną lub fioletową. Historia i nazwa Nazwa "epidot" pochodzi od greckiego słowa "epidosis", co oznacza "dodatek" lub "przyrost", nawiązując do faktu, że podstawy jego kryształów są dłuższe z jednej strony niż z drugiej. Minerał został opisany w 1801 roku. Zastosowania Epidot nie ma szerokich zastosowań przemysłowych. Bywa wykorzystywany jako kamień ozdobny, zwłaszcza jego odmiany o intensywnych barwach i atrakcyjnych formach krystalicznych. Jest ceniony przez kolekcjonerów minerałów ze względu na swoje estetyczne walory.

Cechy diagnostyczne

Rozpoznawanie Epidot można rozpoznać po charakterystycznej zielonej lub żółtozielonej barwie, szklistym połysku oraz wydłużonych, słupkowych kryształach. Często tworzy promieniste lub ziarniste skupienia. Twardość 6 w skali Mohsa jest również cechą diagnostyczną. Odróżnianie od podobnych Epidot bywa mylony z niektórymi odmianami turmalinu, zwłaszcza dravitem, oraz z diopsydem. Od turmalinu odróżnia go brak trójkątnego przekroju poprzecznego kryształów oraz inna łupliwość. Od diopsydu różni się barwą i składem chemicznym. Formy kryształów Epidot najczęściej występuje w postaci wydłużonych, słupkowych lub igiełkowych kryształów, które mogą być prążkowane wzdłuż. Często tworzy skupienia promieniste, włókniste, ziarniste lub zbite masy. Kryształy są zazwyczaj jednoskośne.

Środowisko powstawania

Geneza Epidot jest minerałem metamorficznym, powstającym w wyniku przeobrażeń skał magmowych i osadowych bogatych w wapń i glin, w warunkach średnich i wysokich temperatur oraz ciśnień. Często tworzy się w skarnach, zmetamorfizowanych wapieniach i dolomitach, a także w zmienionych hydrotermalnie skałach magmowych. Asocjacje mineralne Epidot często współwystępuje z kwarcem, kalcytem, granatami (zwłaszcza grossularem i andradytem), amfibolami, chlorytem, albitami oraz magnetytem. Lokalizacje Znane stanowiska epidotu znajdują się w Alpach (Austria, Szwajcaria, Włochy), gdzie występują piękne, dobrze wykształcone kryształy. Inne ważne lokalizacje to Meksyk (Baja California), Stany Zjednoczone (Alaska, Kalifornia), Norwegia, Rosja (Ural) i Pakistan.

Dla kolekcjonera

Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy epidotu to te z dobrze wykształconymi, dużymi i nieuszkodzonymi kryształami o intensywnej, jednolitej barwie zielonej lub żółtozielonej. Przezroczystość i połysk kryształów również wpływają na ich atrakcyjność kolekcjonerską. Okazy z estetycznymi skupieniami promienistymi lub w połączeniu z innymi minerałami są również wysoko cenione. Popularne stanowiska Najbardziej poszukiwane okazy epidotu pochodzą z Alp, zwłaszcza z doliny Knappenwand w Austrii, gdzie znajdowane są duże, dobrze wykształcone kryształy. Inne cenione lokalizacje to Meksyk (Baja California) oraz Pakistan, znane z wysokiej jakości okazów.