Brucyt

Charakterystyka Brucyt jest wodorotlenkiem magnezu, który zazwyczaj występuje w postaci blaszkowych, listewkowych lub włóknistych agregatów, rzadziej w formie dobrze wykształconych kryształów. Okazy brucytu są często miękkie i giętkie, a ich powierzchnia może mieć charakterystyczny perłowy połysk, szczególnie na płaszczyznach łupliwości. Minerał ten bywa przezroczysty do przeświecającego, co nadaje mu delikatny wygląd. Właściwości fizyczne Twardość brucytu w skali Mohsa wynosi 2.5-3, co czyni go minerałem stosunkowo miękkim. Posiada doskonałą łupliwość w jednym kierunku, co jest typowe dla minerałów blaszkowych. Gęstość brucytu to około 2.39 g/cm³. Rysa brucytu jest biała. Minerał ten wykazuje połysk szklisty, perłowy, a niekiedy woskowy. Barwy i odmiany Brucyt najczęściej występuje w barwie białej, jasnozielonkawej, szarawej lub niebieskawej. Odmiany zawierające domieszki manganu mogą przyjmować odcienie miodowożółte, czerwonobrązowe, a nawet ciemnobrązowe. Barwa brucytu jest często delikatna i pastelowa. Historia i nazwa Brucyt został opisany w 1824 roku i nazwany na cześć amerykańskiego mineraloga Archibalda Bruce'a, który jako pierwszy badał ten minerał. Nazwa ta upamiętnia jego wkład w mineralogię i odkrycie nowych gatunków minerałów. Zastosowania Brucyt ma ograniczone zastosowania przemysłowe. Jest wykorzystywany jako surowiec do produkcji tlenku magnezu, który znajduje zastosowanie w przemyśle ogniotrwałym, cementowym oraz jako dodatek do nawozów. Okazy o wysokiej jakości i atrakcyjnym wyglądzie są poszukiwane przez kolekcjonerów.

Cechy diagnostyczne

Rozpoznawanie Brucyt można rozpoznać po jego miękkości, perłowym lub szklistym połysku oraz blaszkowym lub włóknistym pokroju. Charakterystyczna jest również doskonała łupliwość w jednym kierunku. Często występuje w skupieniach o wyglądzie liściastym lub włóknistym. Odróżnianie od podobnych Brucyt bywa mylony z talkiem, jednak talk jest jeszcze bardziej miękki i ma tłusty w dotyku. Może być również podobny do gipsu, ale gips jest nieco twardszy i ma inną łupliwość. Odmiany kolorowe brucytu mogą przypominać serpentyn, jednak brucyt jest znacznie bardziej miękki i ma odmienną strukturę. Formy kryształów Brucyt najczęściej tworzy kryształy o pokroju blaszkowym lub tabliczkowym, często o heksagonalnym zarysie. Występuje również w postaci włóknistych agregatów, znanych jako nemalit, oraz w skupieniach promienistych, listewkowych lub ziarnistych.

Środowisko powstawania

Geneza Brucyt powstaje w niskotemperaturowych warunkach hydrotermalnych, często w żyłach i szczelinach w skałach serpentynitowych oraz w marmurach dolomitowych. Jest również minerałem wtórnym, tworzącym się w wyniku przeobrażenia magnezytu i dolomitu. Asocjacje mineralne Brucyt często współwystępuje z takimi minerałami jak magnezyt, dolomit, serpentyn, kalcyt, aragonit, talk oraz chromit. Lokalizacje Znane stanowiska brucytu znajdują się w USA (New York, Pennsylvania), Kanadzie (Quebec), Rosji (Ural), Włoszech (Lombardia), Austrii (Tyrol) oraz w Pakistanie (Balochistan), gdzie występują piękne, jasnozielone okazy.

Dla kolekcjonera

Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy brucytu to te o dobrze wykształconych, przezroczystych lub przeświecających kryształach, szczególnie te o intensywnych i rzadkich barwach, takich jak miodowożółty lub zielony. Duże, estetyczne agregaty blaszkowe lub włókniste również są bardzo poszukiwane. Ważna jest również czystość minerału i brak uszkodzeń mechanicznych. Popularne stanowiska Szczególnie cenione okazy brucytu pochodzą z Pakistanu, zwłaszcza z rejonu Balochistanu, gdzie znajdowane są piękne, jasnozielone kryształy. Inne ważne lokalizacje to New York w USA, gdzie występują białe i niebieskawe okazy, oraz Quebec w Kanadzie.