Czarne igiełkowe kryształy egirynu z Mount Malosa w Malawi

Charakterystyka Egiryn jest minerałem z grupy piroksenów, stanowiącym krzemian sodu i żelaza. Typowe okazy egirynu występują w postaci wydłużonych, pryzmatycznych kryształów, często o rombowym lub sześciobocznym przekroju. Kryształy te mogą być cienkie i igiełkowe, tworząc promieniste lub włókniste agregaty. Barwa egirynu jest zazwyczaj ciemnozielona do zielonoczarnych, choć spotyka się również okazy czerwonobrązowe czy czarne. Powierzchnie kryształów mogą wykazywać charakterystyczny połysk szklisty lub żywiczny. Właściwości fizyczne Twardość egirynu w skali Mohsa wynosi 6. Minerał ten wykazuje dobrą łupliwość wzdłuż płaszczyzn {110}. Gęstość egirynu to około 3.5 g/cm³. Połysk jest zazwyczaj szklisty, niekiedy żywiczny. Egiryn może być przezroczysty do nieprzezroczystego. Barwy i odmiany Egiryn najczęściej występuje w odcieniach ciemnej zieleni, przechodzących w zielonoczarną. Możliwe są również barwy czerwonobrązowe i czarne. Nie wyróżnia się specyficznych odmian handlowych egirynu, jednak jego barwa i forma krystaliczna mogą różnić się w zależności od miejsca występowania. Historia i nazwa Egiryn został opisany w 1821 roku. Jego nazwa pochodzi od Ægira, nordyckiego boga morza, co nawiązuje do miejsca odkrycia pierwszych okazów w Norwegii, w pobliżu wybrzeża. Zastosowania Egiryn nie posiada znaczących zastosowań przemysłowych. Jest ceniony głównie przez kolekcjonerów minerałów ze względu na swoje estetyczne kryształy i rzadkość występowania w dobrze wykształconych formach.

Cechy diagnostyczne

Rozpoznawanie Egiryn można rozpoznać po charakterystycznym ciemnozielonym do czarnego kolorze, wydłużonych, pryzmatycznych kryształach oraz szklistym lub żywicznym połysku. Twardość 6 w skali Mohsa jest również cechą diagnostyczną. Rysa egirynu jest bladożółtoszara. Odróżnianie od podobnych Egiryn może być mylony z innymi ciemnymi minerałami, takimi jak hornblenda czy arfvedsonit. Od hornblendy odróżnia go zazwyczaj bardziej wyraźna łupliwość pod kątem około 87 i 93 stopni (w piroksenach) w porównaniu do około 56 i 124 stopni (w amfibolach), a także brak typowego dla amfiboli włóknistego pokroju. Od arfvedsonitu różni się składem chemicznym i często bardziej zielonym odcieniem. Formy kryształów Egiryn najczęściej tworzy wydłużone, słupkowe lub igiełkowe kryształy, często o rombowym lub sześciobocznym przekroju. Kryształy te mogą występować pojedynczo, tworzyć promieniste agregaty lub gęste, włókniste skupienia.

Środowisko powstawania

Geneza Egiryn powstaje głównie w alkalicznych skałach magmowych, takich jak sjenity nefelinowe, fonolity i trachity, a także w pegmatytach i żyłach hydrotermalnych związanych z tymi skałami. Może również występować w niektórych skałach metamorficznych, które uległy metasomatozie sodowej. Asocjacje mineralne Egiryn często współwystępuje z innymi minerałami alkalicznymi, takimi jak nefelin, sodalit, arfvedsonit, mikroklin, albit, cyrkon, tytanit i astrofyllit. Lokalizacje Znane stanowiska egirynu znajdują się w Norwegii (Langesundsfjord), Rosji (Półwysep Kolski, Chibiny), Kanadzie (Mont Saint-Hilaire w Quebecu), USA (Arkansas), Grenlandii, Malawi i RPA.

Dla kolekcjonera

Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy egirynu to te z dobrze wykształconymi, dużymi, nieuszkodzonymi kryształami o intensywnej, ciemnozielonej barwie i wyraźnym połysku. Agregaty promieniste lub druzy z estetycznie ułożonymi kryształami są również wysoko oceniane. Przezroczystość i brak inkluzji zwiększają wartość okazu. Popularne stanowiska Najbardziej poszukiwane okazy egirynu pochodzą z Norwegii, zwłaszcza z okolic Langesundsfjordu, gdzie znaleziono jedne z pierwszych i najlepiej wykształconych kryształów. Inne cenione lokalizacje to Półwysep Kolski w Rosji oraz Mont Saint-Hilaire w Kanadzie.