Almandyn - kryształ rubinowy na matrycy z Altay Mine

Charakterystyka Almandyn jest pospolitym minerałem należącym do grupy granatów, będącym krzemianem żelaza i glinu. Najczęściej występuje w postaci izometrycznych kryształów o dwunastościanie rombowym lub dwudziestoczterościanie, rzadziej w formie ziarnistych agregatów. Jego barwa waha się od ciemnoczerwonej, przez czerwonobrązową, do prawie czarnej. Często wykazuje szklisty połysk. Właściwości fizyczne Almandyn charakteryzuje się twardością w skali Mohsa wynoszącą 7-7.5, co czyni go stosunkowo odpornym na zarysowania. Posiada gęstość w zakresie 4.31-4.32 g/cm³. Jest minerałem kruchym, z przełamem muszlowym do nierównego. Nie wykazuje łupliwości. Barwy i odmiany Typowa barwa almandynu to głęboka czerwień, często z fioletowym lub brązowym odcieniem. Odmiany almandynu są zazwyczaj definiowane przez intensywność i odcień czerwieni. Niektóre okazy mogą wykazywać efekt asteryzmu, tworząc czteroramienną gwiazdę na powierzchni po oszlifowaniu w kaboszon. Historia i nazwa Nazwa "almandyn" pochodzi od Alabandy, miasta w Karii w Azji Mniejszej, gdzie Pliniusz Starszy w I wieku n.e. opisał kamienie szlachetne o czerwonej barwie. Minerał ten był znany i wykorzystywany jako kamień ozdobny już w starożytności. Zastosowania Almandyn, ze względu na swoją twardość i atrakcyjną barwę, jest szeroko stosowany jako kamień jubilerski. Wykorzystuje się go do wyrobu pierścionków, naszyjników i innych ozdób. Mniej jakościowe okazy znajdują zastosowanie jako materiał ścierny, podobnie jak inne granaty.

Cechy diagnostyczne

Rozpoznawanie Almandyn można rozpoznać po charakterystycznej ciemnoczerwonej barwie, szklistym połysku oraz typowym dla granatów pokroju izometrycznych kryształów, najczęściej dwunastościanów rombowych. Jego twardość (7-7.5 w skali Mohsa) jest również cechą diagnostyczną. Odróżnianie od podobnych Almandyn można pomylić z innymi granatami, takimi jak pirop czy spessartyn, a także z rubinem lub spinelem. Od piropu odróżnia go zazwyczaj ciemniejsza barwa i wyższa gęstość. Od rubinu i spinelu różni się brakiem łupliwości oraz odmiennym układem krystalograficznym. Formy kryształów Almandyn najczęściej tworzy dobrze wykształcone kryształy o pokroju dwunastościanu rombowego lub dwudziestoczterościanu. Występuje również w postaci ziarnistych agregatów, często w skałach metamorficznych.

Środowisko powstawania

Geneza Almandyn powstaje głównie w skałach metamorficznych, takich jak łupki mikowe, gnejsy i amfibolity, w warunkach średniego i wysokiego stopnia metamorfizmu regionalnego. Może również występować w pegmatytach oraz w aluwialnych złożach wtórnych, gdzie jest odporny na wietrzenie. Asocjacje mineralne Almandyn często współwystępuje z minerałami takimi jak miki (muskowit, biotyt), kwarc, skalenie, staurolit, kyanit i sillimanit. W niektórych przypadkach może być związany z kordierytem. Lokalizacje Znaczące złoża almandynu znajdują się w Indiach (zwłaszcza w stanach Orisa i Radżastan), Sri Lance, Brazylii, USA (Idaho, Alaska), Czechach, Austrii, Norwegii, Madagaskarze i Tanzanii.

Dla kolekcjonera

Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy almandynu to te o intensywnej, głębokiej czerwonej barwie, wysokiej przezroczystości i szklistym połysku. Duże, dobrze wykształcone kryształy bez widocznych inkluzji są szczególnie poszukiwane. Okazy wykazujące efekt asteryzmu są również wysoko cenione. Popularne stanowiska Szczególnie cenione okazy almandynu pochodzą z Indii, gdzie występują duże i czyste kryształy. Sri Lanka jest również znanym źródłem wysokiej jakości kamieni. W USA, Idaho jest znane z występowania granatów almandynowych o dobrej jakości jubilerskiej.