Kowellin
Wzór chemiczny: Cu<sup>1+</sup>S
Kowellin to siarczek miedzi, znany z charakterystycznego indygowo-niebieskiego koloru i często występującej iryzacji.
Właściwości
- Twardość Mohsa
- 1.5-2
- Połysk
- Sub-Metallic
- Rysa
- Shiny metallic, lead-grey to black
- Gęstość
- 4.6
- Łupliwość
- Perfect on {0001}.
- Przełam
- Muszlowy
- Przezroczystość
- Opaque
- Układ krystaliczny
- Hexagonal
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Kowellin można rozpoznać po charakterystycznym indygowo-niebieskim kolorze, często z metalicznym połyskiem i iryzacją. Niska twardość (1.5-2 w skali Mohsa) oraz doskonała łupliwość również są cechami diagnostycznymi. Rysa ołowiano-szara do czarnej jest kolejnym wskaźnikiem. ## Odróżnianie od podobnych Kowellin może być mylony z innymi siarczkami miedzi, takimi jak chalkozyn, jednak jego intensywny niebieski kolor i silna iryzacja są zazwyczaj odróżniające. Chalkozyn ma zazwyczaj ciemniejszą, bardziej szarą barwę i brak iryzacji. Bornit, choć również iryzujący, ma bardziej brązowo-czerwoną barwę przed utlenieniem. ## Formy kryształów Kowellin najczęściej występuje w postaci blaszkowych, tabliczkowych lub słupkowych kryształów. Może tworzyć również zbite, ziarniste, nerkowate lub ziemiste agregaty. Często tworzy naloty i inkrustacje.
Środowisko występowania
## Geneza Kowellin jest minerałem wtórnym, powstającym w strefach wzbogacenia rud miedzi, gdzie dochodzi do utleniania i redystrybucji pierwotnych siarczków miedzi. Może również powstawać w warunkach hydrotermalnych, w niskich temperaturach, jako produkt metasomatozy. ## Asocjacje mineralne Kowellin często współwystępuje z innymi minerałami miedzi, takimi jak chalkozyn, bornit, chalkopiryt, piryt, enargit, tetraedryt oraz z minerałami tlenkowymi i węglanowymi miedzi, takimi jak malachit i azuryt. ## Lokalizacje Znane stanowiska kowellinu to między innymi: Butte w Montanie (USA), Bristol w Connecticut (USA), kopalnie w Chile, Peru, Meksyku, a także w Niemczech (Mansfeld), we Włoszech (Wezuwiusz) i w Rosji (Ural).
Rzadkość
Bardzo pospolity
Dla kolekcjonerów
## Kryteria jakości Najbardziej cenione okazy kowellinu to te o intensywnym, jednolitym indygowo-niebieskim kolorze, z wyraźną i bogatą iryzacją, tworzącą purpurowe, czerwone i żółte refleksy. Dobrze wykształcone kryształy, zwłaszcza blaszkowe lub tabliczkowe, są również bardzo poszukiwane. Wielkość okazu i brak uszkodzeń mechanicznych również wpływają na jego wartość kolekcjonerską. ## Popularne stanowiska Szczególnie cenione okazy kowellinu pochodzą z Butte w Montanie (USA), gdzie występują piękne, iryzujące kryształy. Inne ważne lokalizacje to kopalnie w Chile i Peru, znane z dużych i efektownych agregatów.
Pielęgnacja i przechowywanie
## Czyszczenie Kowellin jest minerałem miękkim, dlatego należy obchodzić się z nim ostrożnie. Do czyszczenia najlepiej używać miękkiej szczoteczki i letniej wody. Można również delikatnie przetrzeć go wilgotną ściereczką. ## Czego unikać Należy unikać stosowania silnych środków chemicznych, kwasów i detergentów, które mogą uszkodzić powierzchnię minerału. Ze względu na niską twardość, kowellin jest podatny na zarysowania, dlatego należy chronić go przed kontaktem z twardszymi minerałami. Unikać należy również długotrwałej ekspozycji na bezpośrednie światło słoneczne, które może wpływać na intensywność barwy. ## Przechowywanie Kowellin najlepiej przechowywać w zamkniętych gablotach lub pudełkach, z dala od kurzu i wilgoci. Wskazane jest umieszczenie go oddzielnie od innych minerałów, aby zapobiec zarysowaniom. Okazy o intensywnej iryzacji warto eksponować w miejscu z odpowiednim oświetleniem, które podkreśli ich walory estetyczne.