Blixite
Blixyt to rzadki tlenochlorek ołowiu, tworzący drobne, żółtawe lub bezbarwne masy o tłustym połysku, występujący w złożach Långban w Szwecji.
Opis
## Charakterystyka Blixyt jest bardzo rzadkim minerałem z grupy tlenochlorków ołowiu. Występuje w postaci niewielkich, zbitych lub ziarnistych skupień, rzadko tworząc słabo wykształcone, tabliczkowe kryształy o wielkości do 1 mm. Zazwyczaj jest bezbarwny, biały, szarawy lub bladożółty. Charakteryzuje się tłustym, a na powierzchniach przełamu lekko diamentowym połyskiem. ## Właściwości fizyczne Minerał ten jest stosunkowo miękki, jego twardość w skali Mohsa wynosi około 3. Jest dość gęsty, co jest typowe dla minerałów zawierających ołów. Wykazuje doskonałą łupliwość w jednym kierunku. Jest przezroczysty do przeświecającego. ## Barwy i odmiany Blixyt nie posiada znanych odmian. Jego barwa waha się od bezbarwnej i białej, przez szarawą, aż po bladożółtą. Zmienność ta jest prawdopodobnie związana z drobnymi zanieczyszczeniami chemicznymi. ## Historia i nazwa Minerał został opisany po raz pierwszy w 1960 roku przez Olofa Gabrielsona i Alice M. Bladh. Nazwa honoruje Ragnara Blixa (1898-1982), szwedzkiego chemika i dyrektora Szwedzkiego Instytutu Badań Przemysłowych, który jako pierwszy zsyntetyzował ten związek w laboratorium. ## Zastosowania Ze względu na swoją ekstremalną rzadkość, blixyt nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania kolekcjonerów specjalizujących się w rzadkich minerałach oraz naukowców badających mineralogię złóż Långban.
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Blixyt można rozpoznać po jego tłustym połysku, stosunkowo dużej gęstości, jasnej barwie (białej do żółtawej) oraz występowaniu w postaci małych, zbitych skupień. Kluczową cechą diagnostyczną jest jego pochodzenie z kopalni Långban w Szwecji, gdyż jest to jedyne potwierdzone miejsce jego występowania. ## Odróżnianie od podobnych Może być mylony z innymi rzadkimi tlenkami lub tlenochlorkami ołowiu z Långban, takimi jak mendipit, parkinsonit czy thorikosit. Odróżnienie go od tych minerałów bez zaawansowanych metod analitycznych (takich jak dyfrakcja rentgenowska) jest praktycznie niemożliwe. Jego tłusty połysk i forma występowania mogą być pomocnymi wskazówkami. ## Formy kryształów Kryształy blixytu są niezwykle rzadkie i słabo wykształcone. Przybierają formę cienkich, heksagonalnych lub pseudoheksagonalnych tabliczek, osiągających do 1 mm. Najczęściej jednak tworzy on zbite, ziarniste lub ziemiste skupienia.
Środowisko geologiczne
## Geneza Blixyt jest minerałem wtórnym, powstającym w wyniku przeobrażenia (metamorfizmu) rud manganu i żelaza. Tworzy się w skarnach, w żyłach kalcytowych przecinających dolomity. Jego powstanie jest związane z hydrotermalną działalnością w obrębie złoża. ## Asocjacje mineralne Minerał ten współwystępuje z innymi rzadkimi minerałami ze złoża Långban, takimi jak hausmanit, magnetyt, baryt, kalcyt, ołów, finnemanit, nasonit, mimetyn, a także z innymi tlenochlorkami ołowiu. ## Lokalizacje Jedynym znanym i potwierdzonym miejscem występowania blixytu na świecie jest kopalnia Långban w regionie Värmland w Szwecji. Jest to jego lokalizacja typowa.
Rzadkość
Bardzo rzadki
Sklep › Blixite