Behoite
Rzadki wodorotlenek berylu, tworzący drobne, białe lub bezbarwne kryształy w pegmatytach i syenitach nefelinowych.
Opis
## Charakterystyka Behoit to wodorotlenek berylu, będący polimorfem klinobehoitu. Występuje w postaci bardzo małych, najczęściej mikroskopijnych kryształów o pokroju pseudo-oktaedrycznym lub tabliczkowym. Tworzy skupienia ziarniste, rozetowe agregaty, a także naloty i powłoki na innych minerałach. Zazwyczaj jest bezbarwny, biały lub szarawy, wykazując połysk szklisty, a na powierzchniach łupliwości również perłowy. ## Właściwości fizyczne Jest minerałem miękkim i bardzo lekkim, o gęstości wynoszącej około 1.90-1.92 g/cm³. Charakteryzuje się przezroczystością do przeświecającej. Posiada doskonałą łupliwość w jednym kierunku, co czyni go kruchym i podatnym na uszkodzenia mechaniczne. ## Barwy i odmiany Minerał ten nie tworzy barwnych odmian. Jego kolorystyka ogranicza się do odcieni bieli, szarości lub jest całkowicie bezbarwny. Nie posiada nazwanych odmian handlowych ani gemmologicznych. ## Historia i nazwa Behoit został opisany po raz pierwszy w 1962 roku. Jego nazwa nawiązuje bezpośrednio do składu chemicznego - pierwiastków Berylu (Be) i grupy wodorotlenowej (OH, ang. Hydroxide). ## Zastosowania Ze względu na swoją rzadkość i występowanie w postaci niewielkich kryształów, behoit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Ma znaczenie wyłącznie naukowe i kolekcjonerskie, będąc obiektem zainteresowania wyspecjalizowanych zbieraczy minerałów rzadkich.
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Identyfikacja behoitu w warunkach terenowych jest bardzo trudna. Kluczowe wskazówki to środowisko występowania (strefy alteracji w alkalicznych pegmatytach), współwystępowanie z innymi minerałami berylu oraz charakterystyczny, pseudo-oktaedryczny pokrój bardzo małych, białych kryształów. Pewne rozpoznanie wymaga zaawansowanych metod analitycznych, jak dyfrakcja rentgenowska (XRD). ## Odróżnianie od podobnych Behoit jest wizualnie niemożliwy do odróżnienia od swojego jednoskośnego polimorfu - klinobehoitu. Może być również mylony z innymi drobnokrystalicznymi, białymi minerałami wtórnymi, takimi jak niektóre zeolity (np. natrolit) czy węglany. Odróżnienie opiera się na analizie kształtu kryształów (jeśli jest widoczny) i testach chemicznych. ## Formy kryształów Kryształy są najczęściej pseudo-oktaedryczne lub grubo tabliczkowe. Zwykle tworzą promieniste lub rozetowe agregaty, a także drobnoziarniste naloty i skorupy.
Środowisko geologiczne
## Geneza Behoit jest minerałem wtórnym, powstającym w warunkach niskotemperurowego przeobrażenia hydrotermalnego. Formuje się w wyniku alteracji pierwotnych minerałów berylu, takich jak beryl, chkalowit czy epididymit, w obrębie pegmatytów alkalicznych i syenitów nefelinowych. ## Asocjacje mineralne Najczęściej współwystępuje z minerałami takimi jak albit, natrolit, analcym, chkalowit, epididymit, genthelvit, hambergit oraz innymi rzadkimi minerałami berylu. ## Lokalizacje Najważniejsze stanowiska tego minerału na świecie to m.in. jego miejsce typowe - złoże berylu Ermakovskoe na Syberii (Rosja), kompleks alkaliczny Ilímaussaq na Grenlandii, masywy Chibin i Łowoziera na Półwyspie Kolskim (Rosja) oraz słynna lokalizacja Mont Saint-Hilaire w Quebecu (Kanada).
Rzadkość
Rzadki
Sklep › Behoite