Ardealite
Ardealit to uwodniony siarczan i fosforan wapnia, tworzący miękkie, ziemiste naloty i skorupy w jaskiniach w wyniku reakcji guana z podłożem.
Opis
## Charakterystyka Ardealit jest minerałem wtórnym, występującym najczęściej w postaci drobnoziarnistych, ziemistych lub proszkowych mas, które tworzą naloty i skorupy na skałach. Rzadko obserwuje się go w formie niewielkich skupień mikroskopijnych, listewkowych kryształów. Zazwyczaj jest kruchy i bardzo miękki. ## Właściwości fizyczne Jego twardość w skali Mohsa wynosi zaledwie 1-1.5, co czyni go jednym z bardziej miękkich minerałów. Jest lekki, o gęstości około 2.3 g/cm³. Połysk jest najczęściej matowy lub ziemisty, a na rzadkich powierzchniach oddzielności bywa perłowy. W masie jest przeświecający do nieprzezroczystego. ## Barwy i odmiany Ardealit występuje w ograniczonym zakresie barw. Najczęściej jest biały, żółtawobiały lub bezbarwny. Nie wyróżnia się jego nazwanych odmian barwnych ani handlowych. ## Historia i nazwa Nazwa minerału pochodzi od "Ardeal", historycznej rumuńskiej nazwy regionu Siedmiogrodu (Transylwanii), gdzie został on po raz pierwszy znaleziony. Odkryto go w jaskini Cioclovina w Rumunii i opisano w 1931 roku przez J. Schadlera. Jego odkrycie jest bezpośrednio związane ze środowiskiem jaskiniowym i obecnością złóż guana nietoperzy. ## Zastosowania Ardealit nie ma żadnego zastosowania przemysłowego. Stanowi wyłącznie obiekt zainteresowania kolekcjonerów specjalizujących się w rzadkich minerałach, minerałach jaskiniowych lub zbieraczy systematycznych.
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Kluczową cechą diagnostyczną ardealitu jest jego środowisko występowania - jaskinie z nagromadzeniami guana. Rozpoznaje się go po formie występowania (białe, miękkie, ziemiste naloty) i ekstremalnie niskiej twardości. Pewna identyfikacja jest jednak możliwa niemal wyłącznie za pomocą analizy chemicznej lub rentgenowskiej (XRD). ## Odróżnianie od podobnych Można go pomylić z innymi białymi, miękkimi minerałami jaskiniowymi, takimi jak brushyt, gips, hydroksylapatyt czy whitlockit. Gips również jest bardzo miękki, ale często tworzy inaczej wykształcone kryształy. Brushyt bywa podobny, lecz jego kryształy są zazwyczaj większe i mają pokrój listewkowy lub igiełkowy. Odróżnienie bez specjalistycznych badań jest bardzo trudne. ## Formy kryształów Ardealit krystalizuje w układzie jednoskośnym. Zwykle tworzy skupienia zbite, ziemiste i pylaste. Bardzo rzadko spotyka się go w postaci niewielkich agregatów złożonych z mikroskopijnej wielkości kryształów o pokroju tabliczkowym lub listewkowym.
Środowisko geologiczne
## Geneza Jest to typowy minerał wtórny, którego powstanie jest ściśle związane ze środowiskiem jaskiniowym. Tworzy się w wyniku reakcji roztworów bogatych w fosforany, pochodzących z rozkładu guana nietoperzy, z wodami zawierającymi siarczany, które oddziałują na skały węglanowe (wapienie, kalcyt) budujące ściany jaskiń. ## Asocjacje mineralne Ardealit często współwystępuje z innymi minerałami fosforanowymi i siarczanowymi powstającymi w podobnych warunkach. Do jego najczęstszych minerałów towarzyszących należą brushyt, gips, kalcyt, hydroksylapatyt, a także rzadsze jak whitlockit czy newberyit. ## Lokalizacje Stanowiskiem typowym, czyli miejscem pierwszego odkrycia, jest jaskinia Cioclovina w górach Șureanu w Rumunii. Poza tym znany jest z kilku innych jaskiń na świecie, gdzie panują odpowiednie warunki, m.in. z Gcwihaba Cave w Botswanie, niektórych jaskiń w Australii Południowej oraz pojedynczych lokalizacji w Namibii i USA.
Rzadkość
Rzadki
Sklep › Ardealite