Aegirine
Egiryn to zasadowy piroksen sodowo-żelazowy, tworzący charakterystyczne, długie, pryzmatyczne kryształy o ciemnozielonej do czarnej barwie.
Opis
## Charakterystyka Egiryn jest minerałem z grupy piroksenów, a konkretnie klinopiroksenem, będącym krzemianem sodu i żelaza. Tworzy typowo wydłużone, smukłe kryształy o pokroju pryzmatycznym lub igiełkowym, często zakończone spadzistymi ścianami. Powierzchnie kryształów nierzadko pokryte są podłużnymi prążkami. Egiryn występuje również w formie skupień promienistych, włóknistych lub ziarnistych. Jego najbardziej charakterystyczną cechą wizualną jest ciemna, zielonoczarna barwa i szklisty połysk. ## Właściwości fizyczne Twardość egirynu w skali Mohsa wynosi 6, co czyni go minerałem stosunkowo odpornym na zarysowania. Ma szklisty, czasem lekko żywiczny połysk. Jest minerałem kruchym, przeświecającym jedynie na cienkich krawędziach, a w większości nieprzezroczystym. Jego gęstość waha się od 3,50 do 3,60 g/cm³, jest więc odczuwalnie cięższy od kwarcu. ## Barwy i odmiany Dominuje barwa ciemnozielona, zielonoczarna, a nawet całkowicie czarna. Rzadziej spotykane są okazy brązowawe lub czerwonobrązowe. Nie wyróżnia się jego nazwanych odmian, choć w handlu czasem używa się określeń opisujących formę występowania, np. "słońca egirynowe" dla promienistych agregatów. ## Historia i nazwa Nazwa minerału, nadana w 1835 roku przez Johana Esmarka, pochodzi od imienia Ægira – nordyckiego boga mórz i oceanów, w nawiązaniu do miejsca pierwszego znalezienia minerału w Langesundsfjord w Norwegii. Został opisany po raz pierwszy przez Berzeliusa w 1821 roku pod nazwą "akmit", która obecnie jest synonimem egirynu. ## Zastosowania Egiryn nie ma istotnego zastosowania przemysłowego. Jest natomiast cenionym i poszukiwanym minerałem kolekcjonerskim, zwłaszcza w formie dobrze wykształconych kryształów lub w atrakcyjnych kompozycjach z innymi minerałami.
Cechy diagnostyczne
## Rozpoznawanie Egiryn najłatwiej rozpoznać po jego charakterystycznym pokroju – długich, smukłych, pryzmatycznych kryształach, często z podłużnym prążkowaniem. Kluczowe cechy to również ciemnozielona do czarnej barwa, szklisty połysk i stosunkowo duża gęstość. Występowanie w towarzystwie minerałów skał alkalicznych (jak nefelin czy eudialit) jest silną wskazówką diagnostyczną. ## Odróżnianie od podobnych Egiryn bywa mylony z innymi ciemnymi minerałami pryzmatycznymi: - **Amfibole (hornblenda, arfvedsonit):** Najpewniejszym sposobem odróżnienia jest kąt łupliwości, który dla piroksenów (w tym egirynu) wynosi około 87°, a dla amfiboli około 56° i 124°. Arfvedsonit często wykazuje niebieskawy odcień, którego brak egirynowi. - **Turmalin (szerl):** Szerl ma typowo trójkątny przekrój poprzeczny kryształu i nie wykazuje łupliwości, w przeciwieństwie do egirynu. - **Augit:** Odróżnienie od augitu (innego klinopiroksenu) bywa bardzo trudne bez zaawansowanych badań. Egiryn tworzy jednak zazwyczaj smuklejsze i bardziej igiełkowe kryształy oraz występuje w specyficznym środowisku skał bogatych w sód. ## Formy kryształów Kryształy egirynu są jednoskośne, o pokroju słupkowym, pryzmatycznym, a często igiełkowym. Zazwyczaj są zakończone spadzistymi ścianami piramid. Często tworzą promieniste agregaty przypominające słońca lub wachlarze, a także skupienia włókniste, spilśnione i ziarniste.
Środowisko geologiczne
## Geneza Egiryn jest minerałem charakterystycznym dla magmowych skał alkalicznych, ubogich w krzemionkę. Powstaje w procesie krystalizacji z magmy bogatej w sód i żelazo. Najczęściej spotykany jest w sjenitach nefelinowych, karbonatytach, fonolitach oraz pegmatytach alkalicznych. Może również tworzyć się w wyniku procesów metamorficznych w facji łupków glaukofanowych (niebieskich). ## Asocjacje mineralne Minerałami typowo towarzyszącymi egirynowi są: nefelin, mikroklin, ortoklaz, albit, sodalit, eudialit, arfvedsonit, riebeckit, astrofyllit, katapleit i lorenzenit. Kompozycje egirynu z czerwonym eudialitem lub białym nefelinem są szczególnie cenione przez kolekcjonerów. ## Lokalizacje Światowej klasy okazy pochodzą z kilku kluczowych lokalizacji. Do najważniejszych należą: Mont Saint-Hilaire w Quebecu (Kanada), słynące z perfekcyjnych kryształów; masywy Chibin i Łowoziera na Półwyspie Kolskim (Rosja), gdzie występuje w asocjacji z eudialitem; Mount Malosa w Malawi, dostarczające ostrych, błyszczących kryształów. Historyczne stanowiska to rejon Langesundsfjord w Norwegii oraz Magnet Cove w Arkansas (USA).
Rzadkość
Niezbyt pospolity
Sklep › Aegirine